Mok-verhalen: Barter Books, Alnwick, Northumberland (Carry on and Keep Calm)

Al mijn mok-verhalen hebben één ding gemeen: elk exemplaar doet me wensen dat ik terug op de plaats was waar ze vandaan komen. Ik zou ze dan vullen met heerlijke thee, iets klassieks misschien, een English Breakfast of een Yorkshire Gold, en vooral met tijd, veel tijd. Meestal kocht ik zo'n mok als toerist, op een drafje dus, en zonder tijd om de plaats echt tot mij te laten doordringen, laat staan om er te gaan zitten en genieten van een kopje thee. 

En als er één plaats is waar ik echt wel eens zou willen teruggaan is het deze. 

Lang geleden, toen vertalingen van het Engels naar het Nederlands nog lang op zich lieten wachten ben ik begonnen met het afdweilen van Engelse boekenwinkels. Geconfronteerd met de enorme keuze, het vaak spotgoedkope aanbod aan wereldliteratuur (thanks, Penguin !) en de goede raad van veel eigenaars ben ik meer en meer in het Engels beginnen lezen, en nu is het een gewoonte die ik niet meer afgeleerd krijg. 

Wie in Engeland, een land van veellezers, bookshop zegt, zegt echter tegelijk ook second hand bookshop, en in sommige steden struikel je over de ene na de andere. Maar bestaat er zoiets als de perfecte tweedehands boekenwinkel ? Jazeker, en hij ligt in Alnwick, in Northumberland, in het Noorden van Engeland dus, een prachtige regio met de mooiste luchten van Engeland (kijk maar eens naar de detectivereeks Vera !).

Barter Books (https://www.barterbooks.co.uk/) werd opgericht in april 1991 door Stuart en Mary Manley in een voorkamer van een verlaten Victoriaans spoorwegstation waar Stuart een klein fabriekje had. De boekenwinkel breidde zich ruimte na ruimte uit en beslaat nu het volledige station. De inrichting is uniek. De boeken zijn thematisch gegroepeerd in grote houten boekenkasten waarvan de rijen overspannen worden met citaten. Boven die kasten dendert een miniatuurtreintje voorbij, Stuart's hobby. Overal staan fauteuils en tafeltjes om te lezen, en in 2008 opende Mary opnieuw een stationsbuffet in een al 50 jaar leegstaande ruimte waar een eenzame grote varen dankzij een raam in het plafond en een lekkende goot al jaren overleefde.

De boekenwinkel kwam overal ter wereld in het nieuws toen hier in 2000 de nu wereldberoemde Carry On and Keep Calm poster werd ontdekt. Het uit 1939 daterende ontwerp, oorspronkelijk op 2.5 miljoen exemplaren gedrukt, werd als te patroniserend gezien toen het uitkwam en nauwelijks gebruikt. De meeste exemplaren werden na de oorlog gerecycleerd. Mary vond echter een exemplaar terug in een doos tweedehands boeken die ze aan het uitpakken was, hing hem op achter de kassa en de rest is geschiedenis...

En zo is dit één van de weinige plaatsen waar ik niet één maar twee mokken kocht...en twee boeken, uiteraard !

de oogst

En, vragen de boekenliefhebbers zich nu af, hoe zat het daar met de boeken ? Wel, één advies: kom met de auto of met een stevige valies, en wanneer je dit inplant in je vakantie maak dan niet dezelfde fout als ikzelf: plan tijd in voor een mok thee en uitgebreid rondsnuffelen.

Ontmoetingen met een thee: Xiao Qing Gang, ripe pu'er teafruit, Dan-Dan

De 1000 verschijningsvormen van thee...het zou een mooie titel zijn voor een boek, maar het is ook de reden waarom thee zo'n fascinerend iets is. De theecultuur zit al eeuwenlang verweven in het Chinese leven. Thee wordt gedronken omwille van de smaakbeleving maar ook omwille van gezondheidsredenen, en vaak wordt een stuk van de Chinese theebeleving in het Westen genegeerd. Sommige wat vreemdere verschijningsvormen worden dan ook soms afgedaan als gimmicks, maar ze hebben hun redenen, en zijn vaak heel interessant (én lekker!), en ze zitten vol geschiedenis.

Ik kocht vorig jaar bij Dan-Dan (www.dan-dan.be) een paar van die speciale thee's, maar ze bleven lang in hun verpakking. Niet omdat ze niet interessant waren, maar heel eerlijk omdat ik eigenlijk niet goed wist wat ermee aan te kunnen. De extra vrije tijd tijdens de Kerstvakantie leverde alvast deze mooie proefervaring op: een Xiao Qing Gang, met shou pu'er in een gedroogd citrusvruchtje.

Het onmetelijke China bracht ons niet alleen thee, maar ook heel wat andere lekkere dingen, en het is ook het thuisland van de citrusvrucht. Zo drinken de Italianen nog steeds Chinotto, gemaakt van een kleine citrusvrucht, en zijn wij verzot op mandarijntjes, één van de weinige vruchten die in onze koude winter voor verse vitamientjes zorgen en dan het lekkerst zijn.

Deze thee wordt gemaakt met echte ganpu, Xin Hui mandarijntjes uit Guangdong. Deze kleine vruchtjes worden geoogst wanneer ze nog groen zijn, uitgehold en gedroogd, en de beste komen uit Xin Hui. De schil of chenpi wordt vaak vermalen om te worden gebruikt als een medicijn in de Chinese geneeskunde of een ingrediënt in de Chinese keuken, maar een deel van de oogst gaat naar de theemakers. Die vullen de kleine uitgedroogde vruchtjes met Shu Pu'Er uit Yunnan, waarna ze opnieuw gedroogd worden en ingepakt in papier. Cruciaal zou de kwaliteit van de schillen zijn, en er zijn veel nabootsingen die worden gemaakt met andere citrusvruchten die goedkoper zijn.

Het is een perfecte thee voor de winter, zeer goed na een maaltijd, en volgens één website a great tea for city pressure and winter coldness.

Xiao Qing Gan ripe pu'er teafruit, Dan-Dan: 4.2 euro per stuk. Xinhui groene mandarijn gevuld met rijpe Pu'erh. Gezet in de gaiwan, eerst gespoeld, 95°C. Voor het zetten werd het kapje verwijderd en de thee wat losgewrukt met een Pu'Er priem. Eerste zetsel, 1 minuut: uit de gaiwan komt een heel lekkere en dikke geur, een mengeling van herfstbos en citrus, en zo geurt ook de thee. In de mond is hij fruitig, fris en erg lang, met een zijdezacht mondgevoel. Zeer lekker. Tweede zetsel, 90 seconden: veel donkerder. Veel volwassener en rijper qua aroma, maar bijzonder aangenaam in de neus, en het deed me sterk denken aan de Siciliaanse keuken in de winter. Zéér lekker, zoet en fruitig met veel achtergrond, een heerlijke afdronk en nu ook een lichte astringentie. Vooral op de achtergrond zit ook de bosgrond van de pu'er. Derde zetsel, 2 minuten: de mandarijn begint wat naar de achtergrond te verschuiven en de bosgrond neemt over, de Siciliaanse keuken is verdwenen. Het is wel bosgrond met een frisse herfstbries als aroma, en ik denk dat dat de resten van de Xinhui aroma's zijn. Vierde zetsel, 2 min 30 sec: de thee wordt iets platter en iets zoeter maar nog steeds met een mooie fraîcheur, en de geur uit de gaiwan blijft erg lekker. Vijfde zetsel, 3 minuten: bitterder geworden, maar nog steeds een aardige afdronk. 😊😊😊😊

Dit is een hele goede thee tegen stress omwille van de pu'er, en omwille van het ritueel, en hemels voor al wie kampt met een pijnlijke keel. Door de pu'er is deze thee ook heel geschikt als digestief, zeker voor vleeseters.

Theenatuurlijk in 2018: een lijstje

Voor al wie in 2018 genoot van de blogs van Theenatuurlijk: een lijstje !

Over thee:

20 januari: Irish Breakfast Teas

3 februari: Wat is dat ? Oolong

9 februari: For All the Tea in China

18 mei: Dave Eggers, The Monk of Mokha

1 juni: Kamjove en de Auto-Open Tea Art Pot

17 juni: Scottish Breakfast Teas

22 juni: Thee op Malta

29 juni: Een theemerk bekeken: Shanteo uit Malta

22 juli: Zairai

29 juli: Coldbrew the Easy Way: Thee met een Verhaal

7 augustus: Schnorr, en een ontmoeting met vier Japanse Schonen in Frankfurt

26 augustus: een paar Coole Coldbrews

16 september: Bla!

30 september: Edingburgh Tea Company

4 november: Azumaya, of het verhaal van mijn eerste kyusu theepot

16 december: Thee in London: Mei Leaf

Thee-filosofie: 

9 maart: De zeven taboes van Feng Ke Bin

30 maart: 10 reden om thee te leren kennen (te appreciëren) (kortom, door het thee-virus te worden gebeten) !

15 juli: Koan

28 maart: Proper Moments for Drinking Tea

Mok-verhalen:

23 februari: Mok-verhalen: H.R.H the Prince Regent Awakening the Spirit of Brighton

28 april: Mok-verhalen: Cley-next-the-Sea

5 augustus: Mok-verhalen: van Padstow naar Oostende

23 september: Mok-Verhalen: people will always need plates: the De La Warr Pavillion



Three Teas Tasted

6 april: Three Teas Tasted: Ceylon

20 april: Three Teas Tasted: Japanse Rode Thee...Wakoucha !

19 augustus: Thee Teas Tasted: Kamairicha

2 september: Thee Teas Tasted: Long Jing


Ontmoetingen met een thee

6 januari: Ontmoetingen met een thee: Rose Pouchong van Fortnum & Mason.

12 januari: Ontmoetingen met een thee: Himalayan Tippy Black, Jun Chiyabari, Nepal

28 januari: Hong Mao Hou, 'Aap met de rode haren', Maison Vayez

17 februari: Ontmoetingen met een thee: Caravanes Russes

2 maart: Hong Yun TTES-21, Hotsoup

23 maart: Huo Shan Huang Ya, Twinings

4 mei: Bai Sha Lu: lentethee uit Hai Nan

25 mei: Gele thee verdergeproefd

10 juni: Dong Ding !

9 september: Jiu Qu Hong Mei: de rode Long Jing van Hangzhou

7 oktober: Onno's Geschenk: een bijzondere Ceylon-thee

14 oktober: de sprinkhaan heeft het gedaan !

12 november: Zheng Shan Xiao Zhong, een kopje theegeschiedenis

9 december: Thee aroma's: Darjeeling met spek uit Rohini

Lekker eten met thee

21 oktober: Lekker eten met thee: Ko'Uzi !

16 november: Lekker eten met thee: Koffie en Staal !

2 december: Lekker eten met thee (in Parijs): Yam'Tcha

Mijn thee-hoogtepunten in 2018 (en black tea from a small muslim farm near pai)

2018 was het jaar waarin mijn thee-hobby uitgroeide tot een kleine obsessie.

Ik ontmoette Stijn van http://detheeliefhebber.be/ en na een paar aangename thee-avonden werd hij mijn theemeester. Ik volgde in het Waldorf hotel in London de eerste dagen van de ITMA Teasommelier opleiding, een zalige tweedaagse onderdompeling in de wereld van thee, waar ik een Thee Proefde die mij Ontroerde, Enorm Veel Bijleerde maar Besefte dat ik Nog Maar aan het Begin van mijn Thee-avontuur Sta en leerde dat Samen Proeven en Zetten zoveel leuker is.

Ik kwam erachter hoe leuk het is om overal ter wereld te zoeken naar thee, en hoe makkelijk het kan zijn om die te kopen, en ik kocht thee in Japan, Frankrijk, Duitsland en Nederland, en heb de indruk dat ik alleen nog maar wat geoefend heb (ik vind bijna elke week leuke nieuwe leveranciers #USAherewecome).

Ik kocht mijn eerste Pu'Er cake in Nederland op de theebeurs FesTEAval. Klaar dus voor het volgende avontuur !

Ik vond uit hoe je thee kan manipuleren om je gemoedstoestand te beinvloeden: ik gebruikte thee om helder na te kunnen denken, om lang en geconcentreerd te kunnen werken, om wakker te worden, om wakker te blijven, om te genieten, om te ontspannen, om de dag lekker te starten (je kan om 7 uur 's morgens nu eenmaal niet beginnen met een goede fles wijn...maar met je beste thee wel, en dat maakt je dag een topper nog voor hij echt begonnen is) en gewoon, voor het plezier.

Ik kocht een kyusu, een Kamjove en een simpele grote maar mooie witte porseleinen theepot in de Chinese supermarkt. Ik kocht een extra waterkoker met temperatuurregeling. Ik werd omvergeblazen door oolong's uit Taiwan, met Dong Ding als favoriet (thank you, Mist !), en door prachtige rode thee's uit China (thank you, Hotsoup !). Ik dronk Wakoucha in een oud huis op Malta en reisde met waterkoker en samples door Noord-Frankrijk. Ik maakte heerlijke thee met mijn gongfu set met zicht op de Noordzee. Ik selecteerde restaurants op hun thee-aanbod, ook een manier om naar thee te kijken, en ik dronk heerlijke thee's in Parijs, London en Frankfurt.

Na veel oefenen leerde ik hoe correcte matcha te maken en ik vond mijn persoonlijke matcha-kom, een product van Fabriek Keramiek in Gent. Een tweede chasen werd aangeschaft om ook op het werk matcha te kunnen kloppen.

Eén van de leukste dingen die ik leerde was hoe makkelijk het was om thee te laten meebrengen, en hoe goede vrienden en kennissen zich inspanden om thee mee te brengen van verre landen: dank je, Onno, Marie en Johan !

De thee uit de titel werd meegebracht door mijn dochter na een reis door Thailand met vriendinnen, en ze kocht hem in de Good Life winkel annex restaurant in Pai, en dit was wat de verkoopster op het pakje schreef: Black tea small muslim farm near Pai. Het was een aardige thee, heel mineralig en floraal, en met opvallend grote blaadjes, niet echt een lentepluk :-) maar het lekkerste smaak-element was liefde...

Thee in London: Mei Leaf

Het is, denk ik, de natte droom van elke theeliefhebber die er zijn beroep niet van maakte: jezelf een paar dagen onderdompelen in thee-land. En na een hard professioneel jaar vond mijn familie en ikzelf dat het verdiend was, en dus vertrok deze blogger voor drie dagen naar London voor een thee-trip. Zaterdag en zondag waren gewijd aan de opstart van mijn ITMA thee-sommelier-opleiding, daarover meer in een latere blog, maar vrijdag was vrij, met de tijd om eens een paar thee-adressen te doen. Het eerste, en eigenlijk meteen ook het leukste, was Mei Leaf, in Camden High Street.

Mei Leaf ontstond op initiatief van Don Mei in 2006, met de bedoeling om zoveel mogelijk het Goede Woord te verspreiden en het drinken van goede (vooral Chinese) thee te promoten: de verkoop ervan hoort daarbij en MeiLeaf doet dat dan ook zelf (vroeger was het echt niet zo vanzelfsprekend om goeie thee te vinden). Al snel begon Don met een reeks vlogs op Youtube waarin hij proeft en vergelijkt en experimenteert, en hij doet dat met heel veel enthousiasme, véél kennis van zaken, en aangenaam gezelschap. Eigenlijk is het een combinatie van een lekker 'nerdy' sfeertje van tea-lovers, humor en vooral een grote en ongespeelde liefde voor Echte Thee. Zit er een stukje handelsgeest aan ? Uiteraard, een mens moet ook ergens van leven, maar het is vooral echt en leuk en open.

En als zo'n firma dan ook nog een winkel heeft, en je er ook thee kan proeven, dan was dit de meest logische stap om mijn thee-weekend mee te beginnen. De winkel is een hemelse plaats voor de liefhebbers van echte thee's, voor het aanbod maar ook voor de sfeer: iedereen die hier rondloopt, is het nu klant of personeel, is bezeten van thee, en praat er dus ook graag over. Het aanbod is breed maar niet te breed, en wat vooral leuk is, je kan de thee ook ter plaatse drinken. Daarvoor geven ze je zelfs de keuze: in een pot, op z'n Westers, of met een gongfu set, zodat je hem zelf kan zetten, op z'n Oosters dus, of als cold brew (in de zomer).

Bijna alle thee's die hier verkocht worden staan ook op de thee-kaart, en ik koos daarom voor één van de moeilijker vindbare Si Da Mingcong Rock-oolong's uit de Wuyi bergen, de Shui Jin Gui, of Golden Turtle. Bij je gongfu-tafel krijg je ook een blad met uitgebreide informatie over de thee.

Golden Turtle, Mei Leaf: 63 euro per 100gram. Gongfu-style, Mei Leaf, 23 november 2018. Eerst gespoeld. Eerste treksel, 20 seconden. De kleur van de infusie is diep-oranje, met toetsen bruin en donkergroen. Nat blad ruikt naar vernis (positief bedoeld) en ingelegde pruimen. In de mond sinaas, maar geen gewone appelsien, eerder gekonfijte ? en leder. Dikke textuur. Erg mooie lange nadronk met sinaas en versgezaagde kerselaar (als in een meubelmakerij). Tweede zetsel, kort, 10 seconden. Meer leder en hout, minder sinaas. Derde zetsel, 40 seconden. Eigenaardige zilte toets, opnieuw leder. Nu wat dunner in de mond en zachter. Erg interessante en complexe thee. 😊😊😊😊 Meer info over Golden Turtle vind je hier: http://theeencyclopedie.be/theeencyclopedie/index.html

Je kan hier kiezen waar je zit, aan de raam in het stukje van de winkel dat zich bezighoudt met Chinese geneeskunde, in volle licht, of in het zeer gezellige, wat donkerdere stuk in de winkel zelf. Hieronder een vlog uit 2016 over de winkel en één heel bijzondere thee.

For some people, tea becomes a mission: how to convince as many people possible to drink and understand good tea. I like the drive and enthusiasm of all of them, but some I like a little bit more because of their style, and Don Mei of Mei Leaf is one of them. His tea-vlogs on YouTube are legendary, and a very good way to learn about tea and understand differences and styles, and he does them with a laugh, good company and a lot of knowledge.

Thee-aroma's: Darjeeling met spek uit Rohini.

Het blijft één van de grote geheimen van Moedertje Natuur: hoe slaagt ze erin om dranken als wijn en thee de meest verrassende aroma's mee te geven ? Hoe slaagt ze erin om mensen hierdoor te verrassen, te ontroeren, blij te maken ? Volwassen mensen, ervaren of niet-ervaren proevers, zie je glunderen als kleine kinderen voor een glas wijn of een kop thee, uit het lood geslagen door alweer een verrassende geur of smaak, en het is altijd het moment ultime van een degustatie: dat momentje waarop iedereen lacht omdat ze een onverwacht aroma vonden (nog onlangs, crème brulée bij een Gaba oolong!), of waarop iedereen stil wordt omdat de perfectie benadert wordt.

Onlangs dronk ik echter een thee met een wel héél eigenaardig aroma: dat van spek.

De thee kwam uit Indië, uit de Darjeeling-regio, en met name van de Rohini Tea Estate, een oud theedomein dat van 1962 tot 1994 gesloten was en verwaarloosd. Na 1994 begon er een heraanplantingsprogramma, maar op 38ha stonden nog de oude jat struiken, afstammelingen van de plantjes die Robert Fortune uit China smokkelde, en misschien zelfs nog een aantal van de oorspronkelijke loten. Ze staan op grote hoogte, wat ideaal is voor het vormen van mooie aroma's, en ze vormen de schatkamer van zo'n domein.

De Rohini Gold Wire Darjeeling is een 2nd Flush thee uit 2018, in Golden Tippy kwaliteit. Hij kost 38 euro per 100 gram, maar de voorraad is beperkt. Het begint al met de droge blaadjes die een heel aparte, vlezige geur hebben. Ik zette op 7 november 4 gram met een trektijd van 1 minuut en een temperatuur van 80°C. De kleur van de infusie was goudbruin. De natte blaadjes geurden overweldigend naar gekarameliseerd buikspek en hoisin-saus (die van bij gelakte eend), één van de meest opmerkelijke aroma's die ik ooit ontmoette in een thee. Ook de geur die opstijgt uit de kop heeft dat. In de mond start hij op dezelfde manier, om dan wat te kalmeren en meer moutig en klassiek te worden. De astringentie is op één minuut héél mooi geproportioneerd, en de afdronk is mooi lang. Ik vraag me af waar de geuren vandaan komen, en of ze iets te maken hebben met het gebruikte hout bij het wokken*. Dit is een héél bijzondere en aparte thee. 😊😊😊😊

Men kan zich de vraag stellen wat hier nu het nut van is. Wie wil er in de ochtend een kop thee drinken met de aroma's van buikspek ? Heel wat mensen niet, waarschijnlijk. Dit is voor mij  een echte degustatie-thee die je drinkt met vrienden of op een rustig moment, en die ook in een goed restaurant niet zou misstaan wanneer je de goede food-pairing vind. Hij verwonderde me en maakte me blij, en dat zijn eigenschappen die ik zeer bewonder, is het nu in thee of in mens...

Deze thee is afkomstig van bij Hotsoup in Nederland, en het is een beperkte oplage. De Enigma Muscatel van hetzelfde huis is een klassiekere en erg verfijnde Darjeeling.

*volgens Hotsoup werd de wok hier opgewarmd door middel van rijstkaf...

Lekker eten met thee (in Parijs): Yam'Tcha

Het stond al lang op mijn verlanglijstje, en onlangs is het er dus eindelijk van gekomen. Omdat de wederhelft nu eenmaal voor haar werk in Parijs moest zijn, én bleef slapen, én er dus een vrije zaterdag in Parijs in zat, is uw blogger vrolijk in de TGV gesprongen met maar één thee-doel: op de middag iets gaan eten bij Yam'Tcha.

Voor de kenners van de Parijse culinaire scene bewonderend beginnen te fluiten, het ging hier wel degelijk om het theehuis, en niet om het peperdure sterrenrestaurant om de hoek, maar voor mij was dat al genoeg, en ik werd niet teleurgesteld. Druk was het er alleszins, en we konden nog net twee plaatsjes bemachtigen aan één van de twee grote tafels. Het was middag en lunchtijd en dan geeft de chef geen degustaties (die moeten zéér de moeite zijn) maar een thee van de dag, een bijzonder mooie shou Pu'Er uit 2010 waarvan het aroma me ongelooflijk sterk deed denken aan de 'buiten' zoals wij als kind de bungalow van mijn ouders in Zondereigen noemden. Het was een mix van aardsheid, paddestoelen, koude asse (een uitgegane open haard), houtskool van dennehout, herfst, kortom de geur van die bungalow als je er de deur opentrok op zaterdag nadat hij een week had leeg gestaan. Het is één van die bijzonderheden van geuren in thee's, soms zijn het echt trips to memory lane, en naar het schijnt zijn geuren, net als muziek, de krachtigste triggers voor herinneringen.

De eetkeuze is hier beperkt, maar je komt hier vooral voor de bao's, gestoomde kleine broodjes die gevuld zijn met verschillende vullingen. Ik vond de versie met Stilton en Amarena-kers, die met bloedworst en die met comté de lekkerste (jaja, we zijn uiteindelijk in Frankrijk), mijn wederhelft vooral die met groentes. Je kan als dessert ook nog zoete versies nemen, maar wij hadden met vijf bao's al genoeg (en ik word nog stil van die met Stilton...).

Dit is een heel gezellig maar ook erg klein restaurant, en continu stuurde de eigenaar mensen door naar Lai Cha, het nieuwe café-restaurant wat verderop. Degenen die echt voor deze plaats gekomen waren konden in de straat wachten tot hij hun naam afriep, en omdat de service hier snel is leek dat redelijk vlot te gaan. Ik betaalde 16 euro voor de vijf bao's, en dat was een heel aanvaardbare prijs voor deze kwaliteit, en 4 euro voor die uitstekende thee.

Yam'Tcha Boutique ligt in de Rue Sauval 4, een zijstraat van de Rue St Honoré, niet ver van het Louvre. Reserveren is niet mogelijk. Open van 12 tot 18u, vanaf 16u uitsluitend voor degustaties. Het wat grotere Café Lai'Tcha ligt in de Rue du Jour en heeft een uitgebreider menu. Je vindt actuele info over de twee drie restaurants hier: https://www.yamtcha.com/?utm_source=tripadvisor&utm_medium=referral