Pagina's

vrijdag 16 augustus 2019

Travelling Tea

In tegenstelling tot de wijn- of bierliefhebber heeft de theeliefhebber toch vaak een probleem: het leuke terrasje aan zee of bij een mooie bezienswaardigheid waar ze goede thee serveren is zo zeldzaam als Edelweiss in de woestijn, en aan het ontbijt heb je meestal de keuze tussen middelmatig of slecht.



Dat wil zeggen dat wij als theeliefhebbers vindingrijk moeten zijn, en dat is makkelijker dan je denkt. Wie een beetje nadenkt kan eigenlijk overal waar hij wil een lekkere thee schenken voor zichzelf en zijn medereizigers. Wat heb je nodig ?

1: Thee die geschikt is.
Elke theesoort vraagt om zijn eigen zettemperatuur. Wil je thee meenemen voor een grote trektocht waar je echt halt gaat houden om te picknicken dan kan je natuurlijk je water koken op een vuurtje, en dan kan je bijna elke thee zetten. Open vuurtjes zijn echter toch al wat moeilijker om te maken en in het grootste deel van Europa eigenlijk ook verboden, en dus houden we de theesoorten die vragen om kokend water (zwarte thee, Pu'er) voor op de hotelkamer waar we een waterkoker hebben. Op wandelingen nemen we een oolong of een groene thee mee (een sencha bijvoorbeeld) die water van 70 of 80°C vraagt, en met een goede thermos lukt dat. Mijn lievelingsthee's voor buiten zijn momenteel de Long Jing van Hotsoup en de Fukamushicha van Stijn. Bij het ontbijt of als eerste kop op de kamer gaat niets boven een rode Chinees, en de zeer verdraagzame en uiterst lekkere Encre de Chine van Curiosithee is momenteel mijn favoriet.


2: Een goede thermos.
Er zijn thermossen op de markt die heet water heel lang heet kunnen houden. Een beetje geëxperimenteer thuis is nodig om de temperatuurdaling van het water per uur te kunnen inschatten, maar uit ervaring weet ik dat een 's morgens met kokend water gevulde fles tegen de middag mooi op temperatuur is voor een groene thee. Mijn favoriet hier is de Clima van 24bottles die water 12 uur warm houdt en niet transpireert in je rugzak. Goed gesloten is hij ook waterdicht (en de maker biedt mooie ontwerpen aan). De mijne was een geschenk voor mijn verjaardag en kwam van bij Brown Betty.



3: Het geschikte water.
Het hoofdbestanddeel van thee is water, en op de meeste plaatsen is het kraantjeswater ongeschikt voor thee (behalve hoog in de bergen waar het echt bronwater en erg goed kan zijn). Op een autoreis neem je dus best wat flessen geschikt water (Spa of Mont Calm in België, Luso in Portugal en Volvic in Frankrijk) mee die je dan kan koken in het hotel en in de thermos gieten. Bij vliegreizen moet je een beetje op speurtocht naar een lokaal water met zo weinig mogelijk mineralen. Heel leuk trouwens, zo'n proefsessie op het terras van je hotel, het is heel verrassend hoe compleet anders thee kan reageren op verschillende waters.

4: Een liefst doorzichtige tas
Deze moet je theepot vervangen, want die transporteer ik niet graag in mijn bagage of rugzak, en het vermijdt geklungel met spoelen etc, ook iets dat niet overal even goed kan. In een glazen tas (in zijn kartonnen verpakking uiteraard) zie je ook je thee en dat geeft een extra dimensie aan de thee-ervaring. De mijne is de Unimug van Kinto die ik kocht bij Simon Levelt in Leuven die mooi in zijn originele verpakking de rugzak in gaat en het tot nu toe overleefde. Een mooi klein handdoekje is ook praktisch.




5: Een theefilter.
Niet strikt noodzakelijk, want vele Chinese theesoorten worden traditioneel gedronken met de theeblaadjes in het water, zonder een filter. Uiteindelijk ga je die thee ook sippen en niet binnen gieten, en vaak is het ontplooien van die rondzwevende blaadjes ook erg mooi. Bij Fukamushicha kan dat echter vervelend zijn en als dat dus niet kan gebruik ik een klassieke metalen filter of een goed groot theezakje. En wat doe jet met de theeblaadjes als je sessie voorbij is ? Wel, iets dat niet veel mensen weten is dat gebruikte theeblaadjes ook uitstekende meststoffen zijn voor planten...

6: Rust
Je kan geen goede thee zetten als je gehaast bent. Kies een mooie plek, kom op een rustig moment, of voor de openingsuren, en geniet van je ritueel. Ben je niet de enige, of tonen mensen zich geinteresseerd ? Deel dan je thee (ik reis soms met één of twee kleine Chinese kommetjes als ik denk te moeten delen). Je hebt nooit genoeg theevrienden.


zondag 4 augustus 2019

Mizudashi

Mizudashi is een Japanse techniek voor het maken van koude thee, waarbij de thee niet eerst wordt gezet met heet water, maar langzaam tot stand komt door een nachtje te trekken in koud water (een coldbrew). Hierdoor blijven de Vitamine C beter bewaard en wordt de bitterheid die naar voren komt bij het zetten van Japanse thee vermeden. In Japan is dit heel populair, en de meeste mensen drinken tijdens de Japanse zomer, die heet en vochtig is, meestal deze thee. Je kan je brouwsel overigens perfect bijvullen na elk glas, en zo kan je met een fles wel twee dagen doen, zo doen ook de Japanners het.



In principe kan je van alle thee een coldbrew trekken, maar als het echt warm wordt geef ik de voorkeur aan groen, en voor een coldbrew houd ik veel van fukamushicha. Fukamushicha is een diepgestoomde groene thee: mushi betekent stoom, cha betekent thee en fuka betekent diep. Door het diepstomen breken de thee blaadjes in veel kleinere deeltjes dan bij een klassieke sencha. Hierdoor krijg je een grotere interactie tussen thee en water, en worden de smaken veel intenser. In je thee, die troebel en vaak knalgroen is, dwarrelen kleine stukjes rond die je mee opdrinkt, wat behoorlijk gezond is. De smaakpatronen die je krijgt bij deze coldbrews variëren van een soort vloeibare sla of spinazie tot bijna puur oesterwater en hangen van de gebruikte thee af.

Ik heb zelf twee favorieten, en ze leveren alletwee een heerlijk brouwsel af. Je hebt ongeveer 12 gram per liter nodig, en de handigste fles is die van het Japanse Hario https://www.hario.jp/sp_mizudashi.html. In Leuven vind je die bij Brown Betty op de Bondgenotenlaan, maar ik denk dat je ze in veel van de betere theezaken kan vinden, en zeker op het internet.

Mijn twee favorieten tijdens de warmste maanden van het jaar:

Shincha Sencha Fukamushicha, Hotsoup

25 euro voor 100gram, bij https://www.hotsoup.nl/nl/. Dit is een Shincha pluk uit 2019. Shincha is de eerste oogst van het jaar. Deze thee werd ook enkele dagen beschaduwd om meer zoete tonen te krijgen en dan diep gestoomd om een snelle extractie te geven. Het is een intense en diepe coldbrew, 'met ballen'. Het is de thee op de foto.

Japanse Fukamushicha, De Theeliefhebber

25 euro voor 100 gram bij http://detheeliefhebber.be/webshop/ en momenteel ook in de popup op het Ladeuzeplein in Leuven. Dit is een pluk uit 2018, door eigenaar Stijn persoonlijk geselecteerd in Kagoshima. Het bedrijf vermijd pesticides en werkt met een ingenieuze machine om insecten mechanisch te bestrijden. Heel fijne en complexe thee met veel umami.

In principe kan je coldbrew's maken met alle thee, en je krijgt heel lekkere exemplaren met bijna alle andere betere groene thee's uit Japan en China. Vele oolong's uit Taiwan leveren heel complexe resultaten op (ik drink ze dan ook liever in de herfst en de winter). Bij kruiden en fruitthee's is het een beetje oppassen geblazen rond hygiëne omdat je het water niet kookt, en daarom is de ijsthee-methode met kokend water en ijs daar iets veiliger.

vrijdag 26 juli 2019

Lost in translation


Gevonden op een Nederlandse website die trots is op zijn gedetailleerde informatie...

De hoeveelheid non-info op websites over thee is bedroevend. Terwijl correcte info zo makkelijk te vinden is ! Kijk maar op www.theeencyclopedie.be , de enige echte Nederlandstalige theeencyclopedie (met drie e's).

PS: de verbouwing van thee startte in Darjeeling rond 1850. Altijd oppassen met Google Translate 😁

zondag 14 juli 2019

Pauze

Anxi Tie Guan Yin, Ancient Taste, door Hotsoup.
Zi Ni Yixing theepotje uit de catalogus van Dan-Dan
Ondergaande zon door Oostende en de Schepper

zaterdag 6 juli 2019

Thee met rijst en ballen: matcha-iri-genmaicha

Genmaicha is een in Japan populaire mengeling van groene thee en gepofte rijst en in andere landen wordt hij ook wel eens Popcorn Tea genoemd. De basis van de mengeling is gewoonlijk bancha, goedkope groene thee van een lagere kwaliteit dan sencha. Ooit was genmaicha vooral popualir bij de armen of bij diegenen die een vastenperiode inlasten. Door de rijstkorrels krijg je eigenlijk een soort soep, voedzamer dan een gewone thee, en het is niet ongewoon om de gezette thee inclusief de korrels te recupereren en te eten bij wat verse rijst en besprenkeld met soja saus. De thee is ook populair als tussendoortje tussen twee maaltijden omdat hij de kleine hongertjes goed onderdrukt, en in de Westerse wereld is hij zeer geschikt om te drinken tijdens allerlei dieten.



Het is niet helemaal duidelijk waar de naam vandaan komt, maar de legende is als volgt. Op een dag moest een bediende, Gemnai, thee zetten voor zijn werkgver, een samurai en zijn vrienden. Tijdens het zetten had Genmai wat gepofte rijst in de theepot laten vallen. Toen de Samurai dat zag ontstak hij in grote woede, greep zijn zwaard en onthoofde de arme man. Toen hij en zijn vrienden wat later de thee proefden, waren zijn gasten vol lof over de smaak ervan. Uit berouw gaf de Samurai de thee de naam van zijn bediende, Genmai, en de thee werd snel populair. En zoals alle legendes dien je ook deze met een... korreltje rijst te nemen.

Ik ben persoonlijk geen grote fan van dit soort thee omdat je in de meeste gevallen vooral de rijst proeft en niet de thee, en ik houd niet zo van gepofte rijst. Bij deze variant wordt er echter matcha, de poederthee, bijgevoegd, zodat hij meer smaak (ballen) en kleur krijgt, en dit vind ik wel lekker.

Dit exemplaar kocht ik bij die leuke winkel in Parijs, Jugetsudo, in de Rue du Seine aan St Grmain-des-Prés. Het is een bijhuis van Maruyama Nori, al sinds 1854 een bekende Japanse handelaar in Nori, Japans gedroogd zeewier dat populair is in de Japanse keuken.



Organic Genmaicha with Matcha, Jugetsudo, Paris: 12 euro voor 50 gram. Geproefd en gezet op 5 juli, water 95°C, één volle theelepel op 250ml, 60 seconden trektijd. Heel mooi zuiver groene thee aroma voor de droge thee, met umami. De infusie is van een fel jadegroen, troebel maar ook intens en na een tijdje zakt de matcha naar de bodem. De geur is die van gepofte rijst, maar een mooie geur, en hij wordt geflankeerd door iets mariens, iets van zeewier maar ook iets van vis. In de mond een dik soep-achtig gevoel, echt eten-en-drinken, en een redelijk lange afdronk. Niet echt subtiel, maar lekker en duidelijk en evenwichtig, zonder de soms zo storende dominantie van rijst van lage kwaliteit. 😊😊😊(😊)


zondag 30 juni 2019

De theedetective: een sloefke keemun

Ik denk dat elke theeliefhebber/kenner hier geregeld mee wordt geconfronteerd: het gesprek onder collega's of familie is richting thee gedraaid en plots komt iemand te voorschijn met een pakje of een blik, ooit gekregen van een relatie uit China of door iemand meegebracht uit vakantie, en waarvan niemand eigenlijk maar het flauwste idee heeft wat je er mee moet doen, of wat het eigenlijk is.

Op dit vlak heeft thee veel gemeen met wijn: eerst en vooral een zeer alledaags voedingsproduct maar tegelijk ook met een luxeconnotatie. Ik schat dat 95% van alle geproduceerde wijn bestemd is voor de gewone consument, en maar 5% voor de kenner en de speculant. In wijnlanden koop je die wijn voor dagelijkse consumptie in bidons van 5 liter, bij ons is die verpakt in flessen die veel meer beloven dan wat er in zit, en voor iemand die er niets van af kent ziet een Bordeaux van 3 euro er hetzelfde uit als één van 300 euro. Wijn is dan ook het ideale geschenk: de emotionele waarde ervan is veel hoger dan de werkelijke: als ik u bijvoorbeeld zeven euro zou schenken als ik bij u op een etentje werd uitgenodigd, dan zou u zich waarschijnlijk beledigd en tekort gedaan voelen. Van zo'n fles wijn denkt u waarschijnlijk: leuk !



Met thee is het in China net hetzelfde. Gewone thee wordt er verkocht per schep, maar een significant deel wordt mooi verpakt, en thee is dan ook iets dat er zeer veel en gretig wordt gebruikt als relatiegeschenk. Het is zelfs zo dat de Chinese regering de allerbeste en duurste thee voor zichzelf houdt en gebruikt als geschenk voor buitenlandse bezoekers en binnenlandse hoogwaardigheidsbekleders. Maar hoe zie je als Westerling nu wat je eigenlijk gekregen hebt ? Dat wordt het onderwerp van deze blogjes.



The proof of the pudding is in the eating. De eerste en belangrijkste test is openen, kijken, inschatten,  zetten en drinken. En dat deden we dan ook met dit bijzonder verpakte geschenk dat een vriend van de man van een collega kreeg van een relatie uit China. De vorm van het pak deed sterk denken aan hoe wij onze sigaretten verpakken: met kleine pakjes in een 'sloef' of farde. In elke pakje zat ongeveer 3.6 gram thee, net genoeg om éénmaal thee te zetten, en de thee was dubbel verpakt, in het doosje en nog eens in een min of meer luchtdicht zakje.



Een visuele inspectie gaf al een eerste aanwijzing: de blaadjes waren zwart geoxideerd met een klein beetje tip (lichter bruin van kleur) en ze waren klein en krullerig: geen Yunnan dus met zijn veel grotere bladeren, maar misschien wel een keemun, een heel alledaagse zwarte uit Anhui. Een eerste zetsel, aan 3 minuten en 95°C in een klassieke theepot leverde niet zo veel aroma en smaak op: wat steenfruit, en dan nog vooral in de afdronk. Een volgend zetsel, aan vijf minuten, bracht een veel duidelijker steenfruit, typische vleugjes cacao en een mooie florale toets: geen complexiteit, maar wel lekker. Een beetje melk erbij ? en dan kwam die cacao en dat fruit nog sterker eruit. Meer dan waarschijnlijk een keemun dus, of in het Chinees een Qi Men uit Anhui. Dit is een heel alledaagse zwarte, een echte consumptiethee voor alledag, en de thee die ooit de Britten het hoofd op hol bracht en die de theerage op gang bracht. Dat wolkje melk deden ze er niet voor niks bij: wanneer de thee wat te lang trok kon die de astringentie wegmoffelen, en de thee evolueert dan qua smaak wat richting chocomelk, een andere zeer populaire drank in die tijd.



En wat zegt de verpakking ? Het is niet makkelijk om Chinese verpakkingen te lezen. Eerst en vooral staan daar vaak vooral slogans op, en weinig concrete informatie: Chinezen vinden dat niet nodig. Echte goede thee koop je en vrac. Chinese tekens kunnen we helaas niet googelen, maar telefoonnummers wel ! en die staan vaak in Westers schrift op de verpakking. Google translate erbij en we beginnen iets te weten. Ik kon al snel vinden dat de firma in Anhui gevestigd was, waar alle keemun vandaan komt, dus mijn smaaktest werd al bevestigd. Welk bedrijf ? Daarvoor had ik de hulp nodig van He Xiao, mijn theevriendin en de zaakvoerdster van Dan-Dan. Het bedrijf heette Qi Xiang Yuan, en het is één van die duizenden kleine theebedrijfjes die hun thee proberen te verkopen met de hulp van mooi kleurrijke verpakkingen. En wat betekenen die mooie tekens op het pakje ? He Xiao stuurde me dit:


Of 'a red tea from the east'. Een decente thee voor elke dag in een mooie verpakking: het Chinese equivalent van het fleske cava of witte wijn dat je krijgt van een gast of relatie.

Je kan Chinese tekens ook proberen te ontcijferen met een app: maar tekens veranderen van betekenis door hun positie in de regel en vaak komt er nogal veel onzin uit zo'n vertalingkje…

vrijdag 21 juni 2019

How Sir Thomas Lipton got his start

'Well, we'll try you on the nobs,' said Lord Ickenham doubtfully. 'But don't blame me if it turns out that that's the wrong thing and Lady Constance takes her lorgnette to you. God bless my soul, though, you can't compare the lorgnettes of to-day with the ones I used to know as a boy. I remember walking one day in Grosvenor Square with my aunt Brenda and her pug dog Jabberwocky, and a policeman came up and said that the latter ought to be wearing a muzzle. My aunt made no verbal reply. She merely whipped her lorgnette from its holster and looked at the man, who gave one choking gasp and fell back against the railings, without a mark on him but with an awful look of horror in his staring eyes, as if he had seen some dreadful sight. A doctor was sent for, and they managed to bring him round, but he was never the same again. He had to leave the Force, and eventually drifted into the grocery business. And that is how Sir Thomas Lipton got his start. 

P.G.WODEHOUSE, Uncle Fred in the Springtime., 1939



Lang, lang geleden was Lipton even bekend als een keten van winkels en later supermarkten dan als een theemerk. De thee bleef, de winkelketen is al lang verdwenen, maar voor Engelsen van een bepaalde leeftijd blijft de naam twee betekenissen hebben. 

P.G. Wodehouse is een Engelse humoristische schrijver die groot was in de periode tussen de twee wereldoorlogen en daarna nog lange tijd populair bleef. De meeste grote humoristische Britse acteurs zijn fans, en hij is voor een groot deel verantwoordelijk voor wat wij nu die typisch Britse humor noemen. Best niet lezen in het openbaar, frequent in lachen uitbarsten is een veel voorkomend bijverschijnsel bij het lezen van zijn boeken. 


vrijdag 14 juni 2019

The Life of Tea: een theetafelboek.



Dit prachtige boek lijkt op het eerste zicht een echt theetafelboek: prachtige foto's die doen dromen van verre landen...maar het zijn de teksten die het echt de moeite maken. En al lezend bedacht ik me: indien thee ooit in het Westen het statuut van wijn wil bereiken dan is dit de weg.

Het boek start zoals zoveel theeboeken met wat informatie over de soorten thee, over terroir en over soorten, maar het wordt pas spannend wanneer de auteurs beginnen te praten over de unieke plaatsen waar de grootste thee's ter wereld vandaan komen. Dit is een boek dat onbeschaamd praat over de toppers waar in de Westerse wereld nog altijd maar een minuscuul deeltje van de theedrinkers in geïnteresseerd is en het doet dat zoals we dat gewoon zijn bij de grote wijnen: een verhaal van terroir, cultivars, tradities en persoonlijkheden. De schitterende groot-formaatfoto's doen die teksten ook spreken en de lezer dromen, en plots begrijp ik de Chinese wijnliefhebber die op pelgrimage gaat naar de Bourgogne veel beter: daarvoor ging hij ook al naar Bulangshan, of naar Fuding. Voor mij is het dit dat de betere échte thee's in Europa groot kan maken, niet de blends, niet de icetea's, niet de doorsnee...er is echt wel een verschil tussen een goedkope Long Jing van een merkthee en die duurdere maar veel maal betere die een goede handelaar je aanbiedt. De thee's die de reputatie van thee moeten maken zijn de toppers, een goddelijke dong ding uit Taiwan, een perfecte gyokuro uit Uji, een peperdure pu'er cake, een ongelooflijk complexe Silver Needle, een perfecte Long Jing. Om iets te kunnen waarderen moet je ook de top geproefd hebben.

In het laatste hoofdstuk, over Tea Towns & Culture, spreekt de auteur over plaatsen waar de consumptie van thee een hoofdrol speelt, in Beijing, in Shanghai, in Kyoto, en hij eindigt met een stuk over keramiek. Het is geen boek voor beginners, het vereist al een zekere basiskennis; het is geen naslagwerk of inleiding tot. 

Dit boek doet dromen van thee, van het drinken bij je thuis tot het reizen naar de geboorteplaatsen van wat je drinkt, en het benadert zijn onderwerp zoals het hoort: met ongebreidelde trots op wat één van de meest complexe dranken ter wereld is.  

vrijdag 7 juni 2019

Three Teas Tasted: Black Beni Wakoucha

Het is eigenlijk bijna een pleonasme, die Black Beni in de titel, want in het Japanse betekent Beni rood, en net als de Chinezen noemen de Japanners hun zwarte thee rode thee naar de kleur van de infusie. Rood slaat op de thee die van de cultivar gemaakt zou moeten worden, en dat is dus een Wakoucha, een kou cha (rode thee) uit Japan (Wa), en voor ons dus een zwarte thee. Is dit nu zo speciaal ? Ja, want Japan is bij uitstek het land van groene thee, en bijna alle Japanse cultivars zijn specifiek ontwikkeld voor groene theesoorten. Maar er is een periode waarin de Japanse regering het belangrijk vond om de export aan te zwengelen, en de buitenlandse markten vroegen naar zwarte thee... Japan stuurde op het einde van de 19de eeuw 1875 een oude samourai, Tada Motokichi, op studiereis naar China en Indië, en de assamica-zaadjes die hij meebracht en plantte zijn de voorouders van onze drie Beni's: Benihomare, Benifuki en Benihikari.



We proefden ze zij aan zij, met officiële tasting cups, op 1 juni 2019 met water van 98°C, een trektijd van 60 seconden, en 5 gram thee op 125ml. Ze komen alle drie uit een tuin in Tsukigase bij Nara, bio sinds 1984 en geleid door Iwata Fumiaki. Het is een koude tuin waar soms een maand later geoogst kan worden dan in de warmste delen van Japan, en hij past sinds 2011 nog uitsluitend groenbemesting toe met bladeren en takken uit het bos. Ik kocht ze bij The Tea Crane, een Belgisch-Japanse specialist in Japanse thee.

Iwata Fumiaki, de maker van al dat lekkers (foto: The Tea Crane)




Benihomare, Wakocha, 2018, The Tea Crane: 
Toen de Japanse regering na Wereldoorlog II begon met de classificatie van de meest geschikte cultivars in proefstations was dit de cultivar die het nummer 1 kreeg (de nu alomtegenwoordige Yabukita was nummer 6), en dit laat zien hoe belangrijk zwarte thee en de bijhorende export was voor Japan. De naam betekent Rode Eer en de plant werd in 1942 geselecteerd uit een reeks theestruiken die afstamden van de Assamica zaden die Tada Motokichi meebracht. In 1953 werd hij officieel geregistreerd en tussen 1955 en 1971 werd hij breed aangeplant toen de productie van zwarte thee snel groeide in Japan. Na de ineenstorting van de vraag werd veel Benihomare gerooid, maar er staan nog oude struiken, en sommige boeren zijn nu bezig met hem opnieuw aan te planten. De blaadjes zijn redelijk groot, als bij een assamica, en de cultivar is een laatbloeier die pas laat in de lente in gang schiet en niet bekend is voor zijn grote productiviteit. Ik betaalde voor dit exemplaar 37 euro voor 100gram, en de struiken waren 13 jaar oud en stonden op 230m hoogte op zand en klei op het Iguchi Yama perceel. Om de bittere toetsen van de Assamica variant te vermijden werd de verwelkingsfase kort gehouden.
De droge blaadjes zijn grijsgroen, redelijk groot en mooi, met een paar bruine steeltjes, en geuren rijk en weelderig met een sterke vlezige toets en mooi onderliggend fruit. De natte blaadjes geuren zeer floraal en zijn mooi egaal bruin à bronsgroen. De smaak is vlezig en rond en zacht, met pas een klein tikje astringentie achteraan die wat ruggegraat geeft. De thee is heel toegankelijk en evenwichtig, maar nogal kort. 😊😊😊(😊)

Benifuki, Wakoucha, 2018, The Tea Crane:
Deze cultivar werd pas in 1993 geregistreerd als nummer 44 en is een kruising tussen Benihomare en Makure Cd86, een camellia sinensis sinensis uit Darjeeling. Er wordt ook groene thee mee gemaakt voor hooikoortspatiënten en hij wordt wat vroeger geoogst dan Benihomare en Benihikari. De naam betekent (ongeveer) rode rijkdom en eerbetuigingen. Ik betaalde voor deze thee 37 euro voor 100 gram en hij komt van 12 tot 13 jaar oude theestruiken uit drie verschillende percelen op hoogtes van 230 tot 300 m.
De droge blaadjes zijn mooi grijsgroen, met een paar meer lichtbruine en steeltjes, en ze geuren meer houtig, redelijk erg strak maar eveneens met een vlezige toets. Ook de natte blaadjes geuren erg houtachtig, met toetsen van fruit weliswaar, en tussen de natte blaadjes zitten ook meer roodachtige. In de mond start de thee erg vlezig maar een wat overheersende astringentie duwt alles snel weg, en de thee doet wel wat denken aan een Assam.
😊😊😊(😊)

Benihikari, Wakoucha, 2018, The Tea Crane:
Deze cultivar werd geregistreerd in 1960 als nummer 28 en is een kruising tussen een Benikaori en een lokale variant gekruisd met Makure Cn1, een van oorsprong Chinese cultivar. Hij werd ontdekt in Kagoshima. De struiken zijn ongeveer 13 jaar oud en staan op 250m hoogte in één enkele theetuin die langs één kant geflankeerd is door de Yabukita van dezelfde boer en aan de andere kant door pruimelaars. Ik betaalde 37 euro voor 100 gram.
De droge blaadjes geurden zacht en fruitig met een licht vlezig-rokerig toetsje, dat vaag wat aan turf deed denken, het meest elegante aroma van de drie. De kleur was een grijsgroen met nogal wat kleine steeltjes. De natte blaadjes en de lege cup geurden overweldigend naar jam, op een heel fijne en elegante manier. Nat viel het grotere aantal wat groenere blaadjes op. In de mond een héél elegante thee met een héél lange afdronk, héél fruitig, met duidelijk pruimenjam (en goeie pruimenjam!). 😊😊😊😊

Na afloop kregen de drie thee's nog een proeflepel melk te verwerken. De Benihomare hield hier wel van, hij werd delicieus, zacht en lang en overheerlijk, een echte allemansvriend. De Benifuki zat in hetzelfde register, heel lekker maar iets houtiger. De Benihikari was absoluut ongeschikt voor melk.



Japanners maken overigens hun zwarte thee niet alleen met deze speciaal ervoor ontwikkelde soorten. In principe kan je van elke cultivar zwarte thee maken, en hier wordt dat dan ook gedaan. Zo kan je zwarte thee proeven die gemaakt werd met Yabukita, de meest populaire groene, of met één van de speciaal voor kamairicha ontwikkelde cultivar's.

Over mijn eerste kennismaking met wakoucha kan je hier lezen: https://theenatuurlijk.blogspot.com/2018/04/three-teas-tasted-japanse-rode.html
Je vindt alle wakoucha's die ik al proefde terug op de Theeencyclopedie (die met drie e's!): http://theeencyclopedie.be/







vrijdag 31 mei 2019

De opvoeding van een yixing theepot: een werkje van geduld

De Yixing theepot waarover ik vorige keer zo opgetogen berichtte staat nu al een weekje of twee te pronken op zijn doosje. Maar daar dient hij uiteraard niet voor. Hij dient om thee te zetten, maar kan je dat zomaar met zo'n nieuwe pot ? Ik stelde de expliciete vraag aan Dan-Dan (waar de pot vandaan kwam) en kreeg een handleiding mee. Een feestdag eind mei bracht tijd en gelegenheid om mijn pot op te voeden en te doen wennen aan de thee's waarvoor hij bestemd is.

Yixing potten zijn gemaakt van poreuze klei en ze hebben dus een geheugen en een persoonlijkheid. Die persoonlijkheid moet ontwikkeld worden, een proces dat over lange tijd wordt gespreid, maar zoals bij veel dingen is de start belangrijk. Deze pot is voorbestemd voor het zetten van pu'er, de zwarte gefermenteerde thee uit China die een categorie op zich is: de duurste thee's van de wereld vallen hier onder, en als er één thee is die je kan vergelijken met Bordeaux wijn qua prijzen en bewaarpotentieel dan is het deze. Hun vaak erg specifieke aroma's en smaken maken dat ze best hun eigen theepot krijgen.

Op de voorgrond de nieuwe voor Pu'er bestemde theepot, 
op de achtergrond een heel 'cute' klein theepotje voor de gongfu manier van theezetten


Stap 1:
De theepot moet worden gespoeld met heet water en de binnenkant geborsteld om stof of eventuele kleikorreltjes weg te doen. Een detergent mag niet worden gebruikt omdat dat de theepot ernstig zou beschadigen.



Stap 2:
Maak een grote pot kokend water en herhaal stap 1 daarmee.

Eerste ontmoeting tussen de pot en een pu'er drakenparel

2015 Sheng Pu'er drakenparel, 8g



Stap 3:
Laat je pot zachtjes in het hete water glijden dat nu gestopt is met koken. Bij voorkeur leg je een doek op de bodem zodat de theepot door het schokken bij het koken niet kan breken (of wees héél voorzichtig). Voeg de thee toe waaraan je de pot wil doen gewoon worden, in dit geval een sheng pu'er uit 2015 die Dan-Dan had meegegeven. Laat 10 minuten trekken zodat de pu'er-blaadjes loskomen.





Stap 4:
Breng aan de kook. Van het moment dat de thee kookt draai je het vuur op de laagste stand en laat hem tien minuutjes borrelen. Na tien minuten laat je de thee tien minuten rusten met het vuur uit. Herhaal deze stap minimaal twee keer.



Stap 5:
Zet het vuur af en laat de thee nu afkoelen met de theepot erin, minimaal voor vier uur, maar sommigen raden 24 uur aan.



Stap 5:
Neem de theepot uit de pot, spoel hem en droog hem zachtjes, en laat hem bekomen van de inspanning.



Stap 6:
De eerste zes à zeven zetdagen zal de pot nog niet in grote vorm zijn en kan de smaak nog evolueren. Daarna is de pot opgevoed en kan de pu'er reis beginnen. In één van de volgende blogs leg ik uit wat een Pu'er thee precies is, en zet ik mijn eerste passen op het bochtige en gevaarlijke bergpad van sheng pu'er's.



zondag 26 mei 2019

Flugtee. Darjeeling First Flush 2019.

Ik schreef in een vorige blog al eens over de Darjeeling First Flush die in de lente in onze contreien arriveert en altijd een zekere opwinding veroorzaakt, maar als er één land in de wereld is waar dit echt heel intens is dan is het Duitsland. In de etalage van elke theewinkel hangen nu A4'tjes omhoog met de aankomstdata van de 'Flugtee's', en de toppers zijn altijd bijzonder snel uitverkocht, zodat de klanten verwittigd worden per mail wanneer hij in de winkel ligt. Allerlei websites bieden ook reservatie-mogelijkheden aan om zeker die van de theetuinen die je volgt niet te missen. Men noemt ze Flugtee's omdat ze speciaal worden ingevlogen vanuit Indië voor de Duitse markt, en ze zijn dan ook nooit goedkoop. Maar ze zijn de eerste van het nieuwe jaar, en voor de theeliefhebber even goed verbonden met de lente als tulpen of kersenbloesems. Meer daarover in een vorige blog: https://theenatuurlijk.blogspot.com/2017/10/first-flush-2017-darjeeling-namring.html

Ook in België doet de betere theewinkel mee met deze hype, en Brown Betty uit Leuven meldde een paar weken geleden trots op hun facebook-pagina dat hun eerste First Flush was aangekomen. Allen daarheen dus, om te kopen en te proeven.



Darjeeling First Flush 2019 Victoria's Peak SFTGFOP1

12.5 euro, Brown Betty, Leuven. 21 mei 2019: 3 minuten, 3.3 gram, 250ml, 90°C. De droge blaadjes zijn overwegend groen en gebroken met bruin geoxideerde er doorheen gemengd, en ze geuren eerder zoet. De kleur van de infusie is diep geel, als verbrande boter. In de neus bloemen en vers hooi. De mond is verrassend zacht en breed met een heel lange afdronk. Verrassend lekker. 😊😊😊(😊) 25 mei, experimentje met 5 minuten trektijd, zelfde parameters: enorm dik, bijna stroperig, een bruingele infusie, aroma van kervel en geen spoor van astringentie ! Zelfde dag, 2,5 min, 2.5 gram, 250ml, 90°C. de kervel valt me nu meer op, maar bloemen en hooi keren ook terug in de neus. Achteraan in de mond van deze zeer ronde thee duiken mooie complexe elementen op en die komen ook nog eens terug in afdronk. Een heel aangename thee. 😊😊😊(😊) Victoria's Peak is een deel van één van de oudste theetuinen van Darjeeling, die van Steinthal, in 1852 opgestart door een Duitser. 




2019 wordt waarschijnlijk een moeilijk jaar voor Darjeeling. In 2018 werd de streek getroffen door een golf van geweld en stakingen, en thee is een extreem arbeidsintensieve landbouwvorm. Zeer veel pluksters en zelfs managers gingen ervandoor naar regio's of bezigheden die lucratiever zijn en Darjeeling zucht onder een gebrek aan arbeidskrachten. In tegenstelling tot koffie is er teveel thee op de wereld en lukt het thee veel minder om een hype te creëren bij het grote publiek. De meeste thee wordt verkocht aan prijzen die uitbuiting en extreme arbeidsomstandigheden veroorzaken. Voor First Flush is dat een groot probleem omdat de periode waarin First Flush geplukt kan worden heel kort is, wanneer de theeplant zijn scheutjes krijgt. De thee die nu geoogst wordt is van topkwaliteit en is gezocht en hij kan verkocht worden aan veel hogere prijzen. Wanneer de producent door te weinig pluksters dit moment mist schiet de theeplant door, de kwaliteit zakt pijlsnel, en de prijzen navenant. Plukken moet hij in ieder geval, zelfs als het al te laat is voor de First Flush, anders mist hij ook de Second Flush waarmee de gewone Darjeeling wordt gemaakt. Na de moeilijkheden van 2018 volgt er dus opnieuw een serieuze financiële tegenslag. En de kwaliteit ? Die zou in de theetuin zelf ok zijn, maar rapporten op internet lijken heel grote kwaliteitsverschillen aan te geven die niet volledig kunnen worden weggewerkt door het blenden. Moet U dan overslaan ? Neen, want precies dit is het spannende aan thee of wijn: ze zijn de uitdrukking van hun jaar, en anders is niet noodzakelijk slechter. Ik vind dit één van de lekkerdere exemplaren die ik al geproefd heb.


Op de valreep kwam er nog een tweede First Flush aan bij Brown Betty, en de eigenaar was zo vriendelijk een sample mee te geven.



Monteviot Organic FTGFOP1 DJ1

Deze thee komt van één van de kleinste maar ook oudste theetuinen van Darjeeling, opgericht vier jaar na die van Steinthal. Het is in handen van de Darjeeling Organic Tea Estates PL. DJ1 betekent dat het de allereerste pluk is. 25 mei 2019: 2.5 gram, 250ml, 2 min, 90°C. De blaadjes zijn heel uniform groen. Het aroma van de droge blaadjes is heel floraal, opnieuw dat hooi maar het heeft ook iets vlezigs dat wat aan gerookt spek doet denken. De natte blaadjes geuren frisser en groener dan de vorige en de infusie geurt naar frisse buitenlucht en bloemen, een beetje zoals 's morgens in de tuin staan en diep inademen. De kleur van de infusie is echt strogeel, goud bijna, zonder de lichte bruine zweem van de vorige. In de mond zacht en veel eleganter dan de vorige met een vleugje van die vlezigheid. In de afdronk zit opnieuw die indruk van een frisse lentewind die door grasland waait (zondagnamiddag nog geroken bij het lopen...) 😊😊😊(😊)



dinsdag 14 mei 2019

Oh happy day ! Een nieuwe theepot in het leven van een theedrinker...

Het is bijna niet uit te leggen aan een niet-theefanaat: de opname van een nieuwe theepot in de verzameling, en wat dat betekent. En daarom, hier, in een paar afleveringen, het opwindende verhaal van mijn nieuwe Yixing theepot.

Al wie verder en verder vordert in het theeverhaal begint op een bepaald moment gefascineerd te worden door twee van de grote theelanden: Japan en China. En in beide landen worden theepotten gemaakt die anders zijn dan degene die wij kennen. Ze zijn immers niet van geglazuurd porselein, maar ze zijn gemaakt van poreus aardewerk. Hierdoor ontstaat er een heel apart en eigenaardig fenomeen: deze theepotten hebben een geheugen.

Door de poreuze binnenzijde van deze potten dringt de thee die je drinkt ook door in de huid van de pot, die bij elke zetbeurt dus een beetje gaat veranderen, en de thee laat elke keer wat smaak of aroma na. Zo krijgt elke pot een geschiedenis die helemaal anders is dan die van een andere, en zal hij heel subtiele verschillen geven bij het zetten. Men zegt dat de pot zich zo herinnert wat de eigenaar gedronken heeft, en dat is ook de reden waarom de theefanaat minstens drie goede theepotten heeft, voor elke soort één: voor groene, voor zwarte en voor pu'er.




In mijn verzameling ontbrak die laatste nog en de keuze is een belangrijke. Pu'er is de meest complexe en ondoorgrondelijke van alle theesoorten, en daarom wou ik de keuze van een pot niet aan mijn eigen bescheiden kennis overlaten. Ik trok op zoek naar informatie en advies, en die vond ik bij Dan-Dan. De eigenares stelde ons een paar potten voor, gaf ons advies en prijzen, en na lang en diep denkwerk viel mijn keuze op een theepot van mijnheer Li Jun, in donkere 'purperen' Lao Zi klei. Een paar dagen arriveerde hij, en zelden heb ik zoveel plezier beleefd aan het uitpakken.

inclusief Pu'er sample, om de theepot te 'trainen'

uit het doosje...
uit het zakje...

en met de tekst:
'wees nooit kortzichtig; vind je doel in het leven wanneer je tot rust komt'


Daar was hij dus, mijn nieuwe... Maar nu begon het moeilijke stuk: de opvoeding. Daarover meer in één van de volgende blogs.

PS zelf een yixing kopen ? Hier zijn een paar dingen om op te letten. Eerst en vooral moet de structuur van de klei een beetje korrelig aanvoelen, een beetje ruw en niet té glanzend. Het deksel moet goed aansluiten om morsen te vermijden en de hitte goed vast te houden (die hitteretentie is één van de voordelen van zo'n klei). En ten derde moet de teut, de hendel en de rand in één lijn liggen: idealiter raken de drie elk de tafel als je hem omdraait (de mijne deed dat niet...oei?). Hij moet ook helder en metalig klinken als je het deksel tegen de pot stoot, in een hoge toonaard.

zondag 28 april 2019

Afternoon Tea: Reid's Hotel, Funchal, Madeira

Er zijn plaatsen op de wereld waar thee drinken een aparte ervaring wordt. En een Afternoon Tea in een luxe-hotel van echte topklasse hoort daarbij. Dit is waarschijnlijk een klassieker, en hij stond al een paar jaar op mijn verlanglijstje.



Het Belmond Reid's Hotel ligt een beetje buiten het centrum van Funchal, op één van de grote rotsen die uitkijken over de zee en de stad, en is al sinds de 19de eeuw toen William Reid, een handelaar in Madeira-wijn, het oprichtte, een luxehotel van een bijzonder hoog niveau. Het was lang in handen van Blandy's en was de verblijfplaats in Madeira van een schare bekende of minder bekende rijken en superrijken. Op de minverdieping, waar de boetiek en de billiard room zijn, staan hun foto's in vitrinekasten. Winston Churchill was één van de bekendste en hij verbleef hier om te schilderen en uit te rusten, en heel wat beroemdheden trouwden er. Een verblijf hier viel een beetje buiten de financiële mogelijkheden (maar doen het één keer in je leven, eens verblijven in zo'n luxe-hotel !), maar thee zat er wel in...

Eerst en vooral, wat is een Afternoon Tea ? Het gebruik ontstond rond 1840 door de introductie van gasverlichting. Dit liet de upper class toe om later op de avond aan tafel te gaan, en omdat middageten toen niet in de mode was, werd er een eetmoment gelanceerd om de honger tussen ontbijt en avondeten te stillen. De hertogin van Bedford op Woburn Abbey was de eerste om het te doen, en haar vriendinnen en kennissen vielen als een blok voor de nieuwe gewoonte. Het is de reden waarom oude theeserviezen een gouden randje hebben: in de winter werden de kaarsen of de gasverlichting al in de namiddag aangestoken en het licht kon zo weerkaatsen in het gouden randje. Vaak wordt het verward met high tea, dat iets heel anders is en later op de avond gebeurde en werd begeleid door warm eten, wat nooit het geval is bij afternoon tea. Andere benamingen voor afternoon tea zijn 5o'clock tea, little tea of low tea (dat is wanneer je hem in de tuin drinkt, op lage stoelen aan een tuintafeltje of op het gazon).



Wat is dan een klassieke afternoon tea ? Wel, je begint altijd met sandwiches waarbij een glas champagne mag worden geserveerd. Voor de maker is dit een eerste gelegenheid om uit te blinken, maar ze zijn altijd licht, met frisse smaken als komkommersandwiches of zalm. De thee komt dan op tafel bij de tweede gang die bestaat uit scone's, die wonderlijke Engelse uitvinding die zo geweldig combineert met clotted cream en jam. De thee's die hierbij worden geserveerd zijn lichtere blends dan de thee's die je drinkt bij het ontbijt en melk, citroen en suiker staan altijd ter beschikking. Ik dronk een Assam Hazelbank, mijn vrouwelijk gezelschap een groene thee uit de Azoren. Darjeeling's en Earl Grey wordt ook vaak geserveerd, maar de keuze ligt bij U. Afsluiten is altijd met gebakjes van het huis waarbij de laatste thee wordt gedronken.



Reid's is legendarisch voor de ronduit fantastische service, de kwaliteit van alles wat hier op tafel komt, en het ronduit fabelachtige uitzicht. Je moet reserveren (kan online) en de twee theemomenten zijn 15u en 16u30, maar als je op Madeira bent, en ik kan dat iedereen aanraden, en je lust thee, dan mag je dit niet overslaan. Het is van het eerste tot het laatste moment een belevenis. Er is een dresscode voor de heren. Van de dames wordt verwacht dat ze elegant en charmant zijn...

donderdag 18 april 2019

Ontmoetingen met een thee: Koilamari Assam TGFOP, Teastation

Als wijn- of thee-blogger heb je na een tijdje de neiging om vooral te schrijven over the weird and wonderful en lezers die wat minder fanatiek zijn te vermoeien met verhaaltjes over thee die ze waarschijnlijk nooit zelf zullen drinken omdat hij zo moeilijk te vinden is, of omdat hij al bestemd is voor de vergevorderde theedrinker. Dat heeft ongetwijfeld ook zijn verdiensten, maar af en toe ontmoet je eens een klassieke thee die zo goed gemaakt is dat hij meer aandacht verdient. Ook al is het een klassieke theesoort, en komend van een 'klassieke' theewinkel. In Hasselt, notabene.



Assam TGFOP Koilamari, Teastation:

Tweede pluk (second flush, de beste) van het 838ha grote Koilamari landgoed op de noordoever van de Brahmaputra, tegen het grote Arunachal Pradesh woud en de uitlopers van de Himalaya. De huidige eigenaar, M.K. Tea verwierf het in 1999. De ligging, en stevige investeringen, maken dat het vandaag vooral bekend is voor zijn uitstekende bladthee van serieus niveau. Dit is een mooi voorbeeld van een klassieke lekkere Assam. 14.39 euro per 100gram, Teastation. Een klein beetje meer info en wat foto's vind je hier: http://mktea.co.in/koilamari
13 april 2019, 2.5 gram, 95°C, 250ml, 3 minuten. De droge blaadjes geuren klassiek en zijn mooi van uitzicht, met veel gradaties en veel tip. De infusie heeft een prachtige roodbruine kleur en een super-aardige neus, heel warm en duidelijk. Redelijke complexiteit in de mond en een opvallend lange en lekkere afdronk, met maar een héél kleine astringentie. Eén van de beste Assam's die ik al dronk. Melk toevoegen kan, zoals altijd bij Assam, maar is een beetje zonde. 😊😊😊😊



Meer info over Assam vind je hier: https://theenatuurlijk.blogspot.com/2017/11/three-teas-tasted-assam.html of hier: https://en.wikipedia.org/wiki/Assam_tea

vrijdag 12 april 2019

Postcard Teas Long Jing revisited

Eigenlijk was ik teleurgesteld na mijn Qingming proeverij. Ik had veel meer verwacht van die twee dure Long Jings van Postcard Teas. Ze waren zeker niet slecht, maar ik vond ze erg astringent en weinig fijn. Dat bleef me wat door het hoofd spoken, en na het lezen van een artikel over Long Jing in Eighty°, het nieuwe thee-tijdschrift (zie hier), begon ik wat rond te lezen en surfen. Was het de thee ? Of was ik het ? En waren die tasting cups wel ideaal ?

Nu is het vaak zo, en zeker bij Oolong's en goede witte en groene thee dat de beste manier van zetten eigenlijk die met de gaiwan is. Met de gaiwan zet je thee op de oosterse manier, en dat wil zeggen met veel meer thee tegenover de hoeveelheid water maar met veel kortere trektijden. Daar zijn een paar voordelen aan. Eerst en vooral maak je telkens kleine hoeveelheden thee, mijn gaiwan is er bijvoorbeeld eentje van 100ml. Je moet minutieuzer te werk gaan en krijgt meer tijd om de droge en dan de natte blaadjes te bestuderen, en het dekseltje van de gaiwan dient ook om de finesse van de geuren binnen te krijgen. Een goede thee zal ook bij elk zetsel van aroma en smaak veranderen, en sommigen kan je tot tien maal achter elkaar zetten. Ten laatste, en dat vind ik misschien wel het grootste voordeel, de gaiwan dwingt je om bezig te zijn met de thee en niks anders, en versterkt zo het kalmerende effect van de drank. Je bent er al snel een uurtje mee bezig, en het is héél ontspannend.



Master Luo's West Lake Long Jing Meijiawu Old Tree (pre-Qing-Ming, 4/4/2018), Postcard Teas
150 tot 200 jaar theebomen in het dorp Meijiawu, Jiu Keng cultivar, geplukt 4 april, ongeveer 40 minuten gevuurd. 17 maart 2019, met de gaiwan, 3 gram, 100ml, 15 seconden, 90°C. Prachtige aroma's voor de natte blaadjes, met citrus en miso (en iets vaag vissigs ?). De infusie had een heel aangenaam aroma, complex en mooi fris met iets van toast en warm hooi in de zon. In de mond een ronduit schitterend evenwicht, een vleugje astringentie dat hier echt structuur aandraagt en een lange afdronk met een long jing notigheid die in alle vorige probeersel (ook die met een kyusu een paar dagen ervoor) compleet ontbrak. Tweede zetsel, 20 seconden. De blaadjes geurden iets scherper, met nog meer miso, maar het was vooral de infusie die bleef schitteren. In de mond werd de thee ietsje astringenter, ook grassiger en vegetaler en met een vleug umami die ook in de kyusu naar voren was gekomen. Derde zetsel, 30 seconden. Het grassig-vegetale krijgt nu volledig de overhand en de infusie combineert het grassige met het wat zoetige van hooi. De smaak blijft heel lekker en fijn maar wordt wat korter en verliest wat van zijn afdronk. Vierde zetsel, 40 seconden. De thee wordt zoeter en geurt minder complex maar nog steeds erg correct. De complexiteit is nu weg maar lekker blijft hij wel ! 😊😊😊😊(😊)

Master Luo's West Lake Long Jing Meijiawu Old Tree (pre-Guyu), Postcard Teas: zelfde theebomen, zelfde dorp, maar later geplukt en gebakken, tussen 5 april (Qingming) en 20 april (Guyu). Eveneens ongeveer 40 minuten gevuurd. 17 maart 2019. 15 seconden, 100ml, 3 gram, 90°C. De blaadjes waarvan sommigen opmerkelijk dieper groen zijn geuren enorm complex, zeer interessant, eerder gebakken groenten, en de infusie geurt warm, complex, rijk en heerlijk. Opmerkelijk zachter en fluweliger dan de eerste. Mooi zoet, ook in de afdronk. Heel mooie dikte. Lange afdronk, met een vage notige toets, maar omringd door andere smaken die domineren en langer blijven hangen. Héérlijk. 20 seconden. In de neus wat rustiger, het spectaculaire is wat minder extreem, maar er is een rustige, samengebalde complexiteit. Ook in de mond een zoete start maar dan openbloeiend in een hele reeks complexe smaken die in de hele mond zitten. Een kleine notige toets pas achteraan in de afdronk.30 seconden. Zoet en rond, niet langer complex maar wél lekker. 😊😊😊😊

.

vrijdag 5 april 2019

Lentepluk-thee: tweemaal pre-Qingming Long Jing (en één pre-guyu)


Het Qingming festival is weer voorbij. Elk jaar, op 4 of 5 april, 106 dagen na de Winterzonnewende, vieren de Chinezen over de hele wereld Voorouderdag, ook bekend als de Dag waarop men de Graven Veegt. De families komen dan samen aan het graf van hun voorouders om het te reinigen en eer te betuigen. Op het graf wordt papiergeld verbrand als geschenk aan de voorouder, en je kan zelfs huishoudmateriaal of auto's kopen in papier. De Chinezen geloven dat door deze te verbranden ze naar de voorouder gaan aan de Andere Kant, waar de geschenken zo geapprecieerd worden dat ze geluk brengen voor de schenker. Tegelijkertijd is het ook de gewoonte om uitgebreid te eten aan het graf, en zo is dit bij uitstek een familiefeest.

Voor de thee-plukkers en -kopers is dit ook het einde van de eerste Lentepluk. De theestruik slaapt in de winter en stopt dan met groeien, net zoals onze groenblijvers, maar zodra de lente aanbreekt wordt hij wakker en begint hij scheutjes te krijgen met nieuwe blaadjes en knopjes. Omdat het nu ook nog fris is groeien die traag en ze bevatten dus veel smaak, meer dan later geplukte blaadjes. Na de lenteregens van begin april wordt het warmer en krijgen de struiken een groeiversnelling, maar verliezen ze van hun frisheid en lente-karakter. In veel regio's (ook in Japan) hebben die vroege lente-thee's van de eerste pluk een bijzondere reputatie en ze worden veel duurder verkocht. Veel theeboeren hebben daarvoor zelfs hun aanplant gewijzigd om cultivar's te hebben die zeer vroeg beginnen te schieten.

Voor sommige thee's is de plukdatum erg belangrijk. Japanse sencha (de vroegst geoogste wordt shincha genoemd) en Indische Darjeeling (de beroemde First Flush thee's die vroeger met Clippers naar Europa werden geracet zijn een paar voorbeelden, maar in China zijn er een hele reeks groene, witte en gele thee's die alleen voor Qingming geplukt mogen worden. Bij Long Jing, mijn favoriete Chinese groene, ligt het iets anders omdat er verschillende plukmomenten zijn in het jaar, maar toch worden de pre-qingming oogsten beschouwd als de beste, de lekkerste en de duurste.

Long Jing kan worden gemaakt van Long Jing #43, een recente cultivar, die door de Chinese staat werd gepropageerd omdat hij heel productief is en vroeg in gang schiet, of van Jiu Keng, een traditionelere variant die wat later vertrekt maar een veel dieper wortelsysteem heeft, wat hem veel meer mineraliteit en complexiteit geeft. Hij is minder productief en dus duurder, maar meestal interessanter. De allerbeste komen zelden op de Westerse markt en gaan naar de Chinese regering, maar vandaag is het aanbod bij de top theezaken voldoende om te kunnen meegenieten. Voor meer uitleg over hoe Long Jing gemaakt wordt, zie hier https://theenatuurlijk.blogspot.com/2018/09/three-teas-tasted-long-jing.html.

Voor deze blog vergeleek ik een pre-qingming thee met een wat later geoogste pre-guyu, beiden van één van de beste theewinkels van Europa, Postcard teas in London*. Ik voeg er nog de proefnota's aan toe van een exemplaar van Simon Lévelt dat me erg verraste door zijn hoge kwaliteit. Mijn proefsessie was met tasting cups om goed te kunnen vergelijken.

De twee LongJing van Postcard Teas


Master Luo's West Lake Long Jing Meijiawu Old Tree pre-Qing-Ming, Postcard Teas:
31.3 euro voor 20 gram. Meijiawu is één van de vier topdorpen voor Long Jing in Xi Hun in Huangzhou. Deze thee komt van de 2ha grote boerderij van Master Luo en één vijfde van zijn aanplant bestaat nog uit 150 tot 200 jaar oude Jiu Keng theebomen waarmee deze thee gemaakt werd. Master Luo is ook een kampioen thee-roosteraar (de belangrijkste fase in het maken van Long Jing), en wordt geregeld verkozen om de toppers van de regio te roosteren voor de regering. 10 maart 2019, 3 gram, 2 minuten, 90°C, in tasting cups waarbij de drie hier besproken exemplaren zij-aan-zij werden gezet en vergeleken. Droog: mooi gevormde maar smalle blaadjes, midden-groen, veel uniformiteit in de vormen. Complex aroma met veel diepgang. Natte blaadjes geuren vol en breed en complex, heel mineralig, bijna richting zwembad en de infusie gaat een beetje richting miso. In de mond is hij heel zacht en fijn, heel elegant maar met een erg aanwezige astringentie en een leuke finish, heel floraal. Het is de zachtste en elegantste van de drie. Ook het tweede zetsel leverde nog steeds een fijne, frisse en erg mineralige thee op. 😊😊😊(😊).

Pre-Qingming Long Jing, Simon Lévelt:
Sample van 3 gram, gekregen februari 2019. 17.95 euro voor 30 gram. Jiu Keng cultivar. 10 maart 2019, 120ml, 2 minuten, 3 gram, 90°C, in tasting cups, en samen met de twee van Postcard Teas. Droog, mooi gevormde blaadjes, van lichtgroen tot iets donkerder groen, mooi groot, met een aangename, wat ronde en zoete geur. De natte blaadjes geurden bijzonder complex en intens, met een mooie mineraliteit, iets fris vegetaals grassigs ondersteund door een wat romige notigheid. De infusie geurde mineralig, mooi en met iets notigs. In de mond een dikke thee met een mooie maar stevige astringentie, redelijk sterk. Lekkere mineralige smaak, vette en erg lange afdronk met opnieuw die ietwat notige toets. Een tweede zetsel bleef complex en werd zelfs een beetje fruitig, en de infusie bleef verleidelijk, de smaak zacht en dik en lekker en lang. 😊😊😊😊

Master Luo's West Lake Long Jing Meijiawu Old Tree (Pre-Guyu), Postcard Teas: 
26.6 euro per 20 gram. Geoogst tussen Qingming (5 april) en Guyu (20 april). Zelfde maker, zelfde methode. 10 maart 2019, 120ml, 2 minuten, 3 gram, 90°C, tezamen met de twee vorige in tasting cups. De droge blaadjes lijken sterk op de twee vorige maar lijken iets groener en hebben meer glans, en zijn erg fijn. Opmerkelijk andere geur die wat deed denken aan stopverf. De natte blaadjes hebben een intensieve grassig-vegetale geur, in hetzelfde register als de Simon Lévelt die wle frisser en intenser geurt. De infusie geurt intens en met een mooie mineraliteit en leunt opnieuw dicht aan bij de Simon Lévelt. In de mond een mooi dik modngevoel en een stevige astringentie. Een tweede infusie gaf een grassige en vegetalere thee, ronder ook in de mond. 😊😊😊(😊)

Enigszins tot mijn verrassing was de goedkoopste hier ook de lekkerste, maar eerlijk gezegd vielen de twee Postcard Teas me wat tegen. Dat zette me aan het denken en lezen, en het resultaat lees je in de volgende blog.

* Postcard Teas ligt in een zijstraatje van New Bond Street, op nog geen 100 meter van Oxford Street, middenin shopping heaven. Dames, wat houdt U nog tegen ? Heren, kroost en echtgenote even achterlaten in Oxford Street...

vrijdag 29 maart 2019

Wijndrinkers, koffiedrinkers en theedrinkers



"Volgens Asam Olearius, secretaris van een diplomatieke missie van de hertog van Schleswig-Holstein, waren er in 1638 in het Perzische Isfahan drie soorten tavernes. scire chane of wijntavernes, waar de hoerenlopers gingen drinken, cahwa chane of koffie-tavernes waar de dichters, historici en verhalenvertellers gingen, en tsia chattai chane of Cathay thee-tavernes, waar de personen met een goede reputatie en de schaakspelers gingen. Volgens Olearius lieten de Perzen hun thee koken tot hij zwart en bitter was en voegden ze er dan kruiden en suiker aan toe. De lokale Hindoes dronken hem zonder toevoegingen in houten tassen die met goud of koper of zilver bekleed werden zodat de hitte geïsoleerd werd, en ze ze in hun handen konden houden ook al zat er kokende thee in."

Uit 'The True History of Tea.' door Victor H. Mair en Erling Hoh


vrijdag 22 maart 2019

Rohini Early First Flush White Darjeeling 2019

Eigenlijk had hier een artikel over pre-qingming thee moeten staan, maar het was vandaag, vrijdag 22 maart 2019, zo'n mooi lenteweer dat ik van idee veranderde en het pas aangekomen pakje witte thee van Hotsoup opendeed. Want daarin zat de eerste thee van 2019, begin februari geplukt in Darjeeling, een vroege zwaluw in theeland dus.



En wat is er nu zo speciaal aan deze thee, hoor ik U vragen ? Wel, het een en het ander. Eerst en vooral is dit de eerste thee van 2019, een First Flush, en dat wil zeggen dat hij gemaakt is met de eerste scheutjes en kleine blaadjes van het nieuwe jaar. De aankomst van de eerste First Flush thee's in Europa lijkt wat op het Beaujolais Nouveau fenomeen (en ja hoor, er bestaat goede Bojonovo, heel goede zelfs). Het is na de lange winter de eerste thee die het nieuwe jaar aankondigt.

Bovendien is dit een witte thee. En wat is een witte thee ? Wel dat is een thee die maar heel weinig bewerkingen ondergaat. Na het plukken, dat heel zorgvuldig gebeurt om alleen de jonge blaadjes te hebben, worden ze in de zon uitgespreid om te verwelken. Daarna worden ze gestapeld en heel rustig behandeld om een heel lichte oxydatie in gang te zetten, gedroogd en verpakt. Het is de thee die de minste bewerkingen ondergaat; en het is een echte lente- en zomer-thee, bijna altijd mild en zacht, en zo perfect passend bij de lente. In de zomer blenden ze heel leuk koud gezet met stukjes rijpe perzik, maar deze is te goed om mee te blenden, een Bai Mu Dan is daar beter voor.


Rohini Early First Flush White Darjeeling 2019

8.95 euro per 25 gram bij Hotsoup. Cultivar BB157. Geplukt begin februari op het Jethikupi perceel. Alleen al de droge blaadjes geuren indrukwekkend lekker, echt naar de lente in een land ver weg van hier, en zo complex heb ik droge blaadjes nog maar zelden weten geuren. De natte blaadjes geuren verrassend floraal, heel levendig en met iets van een exotisch parfum. Ook de infusie geurt zacht en exotisch, met het florale op de voorgrond en een levendige lentefrisheid op het tweede plan. Ook in de mond start de thee heel complex, met een bijna fizzy concert van smaakjes, echt de lente gevangen in een kopje. Hij blijft ook lang en elegant hangen. Ook het tweede zetsel was erg lekker, en het derde, water met een (lekker) smaakje paste even verrassend goed bij een stukje melkchocolade ! Een vroeg paasei dus ? 😊😊😊😊

Andere Rohini thee's ? Hier.
Een andere First Flush ? Mét grappig citaat ? Hier.
Meer over vanalles ? Hier.