Wat is dat ? Oolong thee

Voor al wie als theeliefhebber nét iets verder wil gaan op het pad van theekennis zijn er twee wat aparte paden die je kan kiezen: het donkere en gevaarlijke van Pu'Er of het geheimzinnige en opwindende van oolong. Beide kunnen leiden tot buitensporige financiële excessen en er is kennis en vooral een betrouwbare leverancier voor nodig, maar het zijn fascinerende facetten van de grote thee-diamant.

Hier gaan we het hebben over oolong. Wat is dat eigenlijk ? Wel, oolong of wulong is een thee die het midden houdt tussen een groene en een zwarte thee. We spreken hier dus van oxidatie (en niet van fermentatie) in alle gradaties tussen 0 % (groene thee)  en 100 % (zwarte thee). Bij een oolong ligt dat meestal tussen de 10 en 75%. De naam betekent Zwarte Draak en hij wordt vooral gemaakt in de provincie Fujian en op het eiland Taiwan, waar 50% van de wereldproductie vandaan komt.

Het maken van oolong is moeilijk en vereist een goede beheersing van de techniek en complete concentratie op het proces. Men begint met de versgeplukte theeblaadjes een uurtje te laten verflensen in een niet al te felle zon (de thee mag onder geen beding verbranden) waardoor een eerste beperkte oxidatie begint. Daarna gaan de blaadjes naar binnen en worden ze uitgespreid op matten of in een trog om verder te verflenzen. Na een uurtje of acht komen de typerende florale aroma's vrij wat betekent dat de thee klaar is voor de volgende stap. Dan worden de blaadjes in een grote rieten mand gedaan die rond wordt gedraaid waardoor de uiteinden van de blaadjes gekneusd worden en beginnen te oxideren, terwijl het midden van het blaadje min of meer ongeschonden blijft en dit bepaald de mate van oxidatie. Daarna worden ze op lage temperaturen geroosterd om het oxidatieproces te fixeren en het vochtpeil te verlagen, worden ze samengedrukt, vaak in een bol (bij ball oolongs) en dan opnieuw geroosterd. Dit proces wordt zo veel maal herhaald als het nodig is. Soms gaan ze later nog eens een oven in, wat ze zachter maakt. De duurtijd van de oxidatie bepaalt het uitzicht en dat kan gaan van groene blaadjes met een bruin randje tot bijna zwarte blaadjes.

De smaak wordt echter ook bepaald door het terroir en de hoogte waarop de theetuin lag. Berg-oolongs als Li Shan en Ali Shan komen meestal van tuinen boven de 1000 m boven de zeespiegel, en een Da Hong Pao heeft in zich de smaken van het water dat via het hoger gelegen rotsgesteente naar beneden loopt.

De naamgeving is ingewikkeld en geeft vooral een aanwijzing, maar er is weinig controle. Hier zijn er enkele van de meer algemene.

Jade oolong: licht geoxideerd
Champagne oolong: sterk geoxideerd
Amber oolong: populair voor na de maaltijd, en na het drogen gebakken in een oven wat hem zachter maakt
Milk oolong: sommige oolong's krijgen een aroma van volle melk, een geheel natuurlijk maar zeldzaam proces dat vaak wordt nagebootst om eenzelfde effect te krijgen; deze zijn zacht en vooral romig
Aged oolong: sommige kan je laten liggen, als een goede wijn, en ze worden zachter en complexer (en kunnen zéér duur worden)
Bao Zhong: licht geoxideerde (vaak rond de 10%) oolong, ook bekend als Pouchong
Oriental Beauty: zwaarder geoxideerde oolong
Phoenix oolongs: oolong uit FengHuang, top !

De complexiteit en het karakter van oolong kan enorm uiteenlopen, en de studie van oolong kan even intens en interessant zijn als die van rode wijn. Sommige van de duurste thee's ter wereld zijn oolong's, en er bestaan oolong's die gemaakt zijn met de blaadjes van één theeboom. Het zijn thee's voor echte liefhebbers die genoeg ervaring hebben en genoeg interesse om de duizelingwekkende variatie op het thema te appreciëren, maar ze kunnen heel onverwachte smaken opleveren met grote culinaire mogelijkheden voor food-pairing.

In de foto hierboven kan je drie gradaties zien. De bovenste is een maar 10% geoxideerde Bao Zhong of Pouchong waar je de groene tint van de blaadjes nog kan zien. De middenste is een Iron Goddess of Mercy en ligt tussen de twee in. De onderste, Big Red Robe, is stevig geoxideerd en bijna zwart. 

Hong Mao Hou "Aap met de rode haren", Maison Vayez

Thé 'Rouge', un thé noir du Yunnan, stond er op de theedoos bij Maison Vayez, een koffie- en thee-winkel in Arras, www.maison-vayez.com,. Nu noemen de Chinezen hun zwarte thee inderdaad rode thee, maar de Fransen niet, en hier dus expliciet wel. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, de vraag gesteld en de winkelier toonde me de thee die inderdaad een opvallend rossige schijn had, veel uitgesprokener nog dan andere Chinese thee's die ik kende. Hij rook dan ook nog eens lekker (vraag  in een echte theewinkel waar de thee in vrac verkocht wordt en uit grote theedozen of blikken komt altijd om te kijken en te ruiken, de eigenaar schudt die dan even op zodat de aroma's loskomen en dat kan je veel zeggen over wat je koopt).

De naam Hong Mao Hou zou aap met de rode haren betekenen, en aangezien Bai Mao Hou aap met de witte haren betekent, veronderstel ik dat Hong staat voor rood. Rood is een kleur in China die geluk en fortuin brengt en hoort bij feesten en huwelijken. De thee komt uit Yunnan, in het zuidwesten van China, en zou laag in theïne zijn.

De droge kleur was mooi, en een mengeling van lichtbruine tot donkerbruine blaadjes, overwegend tip, met een rossige schijn en hij klitte heel mooi samen. Hij geurde overweldigend naar peper. De infusie was van een diep en redelijk donker amber met een sterke rode schijn, en geurde eveneens naar peper en specerijen en lichte blonde tabak. In de mond kwamen die specerijen goed terug, met vooral peper, en daarnaast ook iets van een fond met paddestoelen, en een bijzonder mooie en lange afdronk. Dit is een lekkere en mooie thee die met het ouderen complexer lijkt te worden. Ik gebruikte 2 gram per 200ml Spa en liet hem vier minuten trekken. Het water was 95°C. Hij kostte 7.5 euro per 50 gram. 😊😊😊

Maison Vayez is een artisanale koffiebrander die in het centrum van het mooie Arras ligt, vlakbij de twee grote pleinen waar Arras zo trots op is. Omdat de thee weinig theïne zou bevatten heb ik er 's avonds nog gezet op mijn hotelkamer, en daarna ben ik de stad ingegaan om van de avond te genieten. De twee immense stadspleinen zijn zeer mooi, met allemaal kleine geveltjes, net breed genoeg voor één handelaar. Ooit was Arras (Atrecht in het Vlaams) een belangrijke marktstad op de grens tussen Vlaanderen en Frankrijk, en de twee grote marktpleinen liggen nog precies waar ze in de middeleeuwen lagen. De stad werd zwaar beschadigd tijdens de Eerste Wereldoorlog en heropgebouwd maar dat zie je nauwelijks. Het museum en de grote kerk zijn de moeite, en het is er goed toeven op die terrasjes op een mooie zomeravond.

Irish Breakfast Tea

He had a mug for work that he'd had for years; he still had it. It was a big plain white one, no cracks, no stupid slogans. He put two teabags in it; used to. My God, he'd never forget the taste of the first cup in the morning, usually in a bare room in a new house with muck and dirt everywhere, freezing; fuck me, it was great; it scalded him all the way down; he could feel it all the way. And the taste it left; brilliant; brilliant. He always used two bags, squeezed the bejesus out of them. The mug was so big  it warmed more than just his hands. It was like sitting in front of a fire.

RODDY DOYLE, The Van., 1991

De Engelsen drinken thee, maar de Ieren ook, en dit is één van de mooiste beschrijvingen van een werkmans' kop thee in de ochtend. Geen subtiliteit maar warmte en energie, en het is dat wat ook ik verwacht van de eerste ochtendkop.

Toch zijn er nog keuzes te maken. Zakjes of losse thee ? Melk of geen melk ? En, want daar gaat het hier over, English of Irish Breakfast Tea ?

Beide thee's zijn typische blend's voor bij het ontbijt, en een stevig ontbijt, zo eentje dat voor ons meer op een warme maaltijd lijkt, met spek en ei als vaste ingrediënten. Daar heb je stevige "maak me wakker" thee voor nodig waarvan de tannines doorheen de smaak van het vet snijden, en subtiliteit of complexiteit is hier niet gezocht. In de meeste gevallen zal er ook melk worden aan toegevoegd, en nogal wat zelfs, en ook daar moet de thee tegen bestand zijn.  

Een vastgelegde formule voor deze thee's bestaat niet, en het maken van de blend ligt helemaal in handen van de makers. Beiden hadden vroeger als basis Chinese zwarte thee (vaak Keemun), maar traditioneel bevatte Irish Breakfast meer Assam, en was dus moutiger. Vandaag vind je in de basis vaak thee uit Sri Lanka of Oost-Afrika, maar over het algemeen blijft de hoeveelheid Assam het verschil. Het blijven echter blends, en het is dus de blender die bepaalt wat er in de thee komt, en soms komt Irish heel dicht bij English (of omgekeerd). In veel gevallen houdt die ook rekening met de hardheid van het water in het land of de regio waar de blend verkocht gaat worden. 

Maar over het algemeen is Irish de krachtigste van de twee, en als English Breakfast een hand op je schouder is die fluistert "wordt wakker...", dan is Irish een klap in het gezicht van een jolijke vriend die "Wakey, wakey !" brult. Als de eerste je wakker maakt met fluitende vogeltjes, dan doet de tweede dat met een trompetsolo...

Dat verschil schijnt er trouwens niet altijd geweest te zijn, maar de bronnen verschillen hier sterk van mening. Sommigen wijten het aan Wereldoorlog II toen Ierland neutraal was en makkelijker aan Assam geraakte dan de Engelsen. Sindsdien zouden ze hem zo prefereren. Anderen beweren dan weer dat de Ieren zich de duurdere Chinese thee niet konden veroorloven en dus meer Assam in de blend staken. En nog anderen zeggen dat het in Ierland nog meer regent dan in Engeland, en ze dus een krachtigere 'brew' nodig hadden...

Persoonlijk vind ik zo'n slap in the face nog niet zo slecht voor een ochtendthee, als er dan maar een mooie Keemun volgt. Maar elke dag spek met eieren gaat me dan weer iets te ver.

Irish Breakfast, Simon Lévelt:
4.2 euro. Het droge aroma is bijzonder fris en met een mooi evenwicht. Mooie gebroken blaadjes doorspikkeld met tip. Diep roodbruine infusie met een aroma van citrus en mout, tamelijk astringent zonder melk. Met melk mooi lichtbruin kleurend, een pittige wake-me-up cup, een beetje hoekig. 😊😊(😊 )https://www.simonleveltleuven.be/winkel/

Irish Breakfast, Think Tea: 
Ongeveer dezelfde prijs. Mooi droog aroma, een tikje zoet. Mengeling van CTC met blaadjes en tip. De infusie is bijna zwart als koffie, en het aroma vooral straf. Met melk werkelijk prachtig kleurend,een heel warm en mooi bruin met een lichte rode schijn. Zelfs met een royale scheut melk komt de thee er nog door, maar hier drink je best maar één tas van... Think Tea is een merk in Leuven, bij Brown Betty op de Bondgenotenlaan en De Theewinkel in de Vanderkelenstraat. 😊😊(😊 )https://www.facebook.com/Detheewinkelleuven?ref=hl

Irish Breakfast Simon Lévelt

Irish Breakfast Think Tea

Ontmoetingen met een thee: Himalayan Tippy Black, Jun Chiyabari, Nepal

From the Jun Chiyabari website

Wat een prachtige en zuivere thee is dit !

Ik erken de grote complexiteit van goede oolong's, de energiekicks van groene thee en de troost van witte thee, maar zwarte thee blijft bij mij toch een belangrijke plaats innemen. En af en toe proef ik er één die mij zo verrast, zo overweldigt, dat hij bijna ontroerend wordt.

De Yun Chiyabari is een kleine exclusieve theetuin in Nepal, waar organisch gewerkt wordt, en hij bestaat nog maar sinds 2001 toen Bachan en Lochan Gyalwali hem oprichtten. Hij ligt in de regio Hille, op tussen de 1400 en 1800 meter boven de zeespiegel. De theemeesters en managers komen uit Darjeeling, dat aan de andere kant van de grens ligt, in Indië. Consultants uit Japan en Taiwan worden ingehuurd om nog nog extra kennis aan te brengen. Er wordt gewerkt met eigen theeplanten maar ook met de oogst van vele kleine boeren in de omgeving, en het bedrijf is een voorbeeld qua Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, met veel steun voor en participatie door de lokale gemeenschap.

Deze handgeplukte thee werd verwerkt in de herfst van 2015. De droge blaadjes zijn mooi, van licht tot donkerbruin, met veel tip en een complex aroma. De infusie was amberkleurig en had een heel zachte en attractieve neus, met interessante florale en frisse toetsen, waar ik heel de dag aan zou kunnen snuffelen. Ook het smaakpatroon was heel mooi, lichtjes fruitig en een beetje zoet, en vooral heel lekker en met een prachtig evenwicht, en een mooie, zuivere complexiteit. Mooie afdronk ook, en over heel de lijn een heel pure thee.

Dit is een zeer lekkere thee, niet goedkoop (9.95 euro per 50 gram) maar dubbel en dik zijn geld waard. Ik kocht hem online bij Hotsoup. https://www.hotsoup.nl/nl/. Score 😊😊😊😊, 8,5/10 !

Ontmoetingen met een thee: Rose Pouchong, Fortnum & Mason

Ik ben normaal gezien niet zo'n fan van gearomatiseerde thee, maar als het goed gedaan is, is het goed gedaan, en dit is héél goed gedaan.

Ik vind het moeilijk om wanneer ik door Piccadilly loop niet binnen te stappen bij Fortnum & Mason. Het blijft één van de mooiste winkelgevels van London, en het interieur is een weelde van verleidingen waar alleen mijn portefeuille wat onrustig van wordt, ik bevind mij in foodie-heaven.

Ik ging er een tijdje geleden binnen om er eens naar de thee's te kijken, en deze trok mijn aandacht. Eerst en vooral vond ik het een mooie naam en een mooie verpakking. Thee moet je echter ruiken  en ook dat was liefde op het eerste gezicht: een heel aangename evenwichtige mengeling van zwarte thee en rozen.

Fortnum & Mason verkoopt deze thee sinds het midden van de jaren 90, en oorspronkelijk werd hij gelanceerd aan hun "rare tea counter" waar hij zo populair bleek dat hij werd opgenomen in hun Classic World Tea Blends. Hij kreeg zijn eigen verpakking, en verliet sindsdien nooit meer het gamma.

Het gebruik van het mengen van thee met rozenblaadjes komt uit China en de basisthee is dan ook Chinees: een Maofeng Keemun uit Qimen in de provincie Anhui. Pouchong slaat op het heel licht oxideren van de thee, ergens tussen groene en zwarte thee, een lichte oolong dus. Bij het prepareren wordt de thee gemengd met rozenblaadjes die wanneer ze drogen hun aroma afgeven. Nadien wordt het grootste deel van de rozenblaadjes verwijderd en de enkele die erin blijven zijn vooral voor de versiering. Je vind wel vaker goedkopere aroma-thee's met de geur van rozen, maar hier is de basisthee van hoge kwaliteit en er wordt geen gebruik gemaakt van artificiële aroma's, en dat geeft een bijzonder goed evenwicht aan de thee.

Alleen al de droge thee geurt bedwelmend lekker maar op geen enkel moment overdreven of artificieel, het is een plezier om met je neus boven de doos te hangen en echt een deel van de gewaarwording. Tussen de goedgevormde blaadjes zitten wat rozenblaadjes voor de versiering en ook de kleur en vorm van de zwarte thee zelf is ok. De infusie geurt opnieuw heel elegant naar rozen en thee, en ook in de mond liggen de structuur van de zwarte thee en het zachte van de rozen mooi in elkaar. Dit is heel mooi gedaan.

Het is een heel goede thee bij exotische schotels zoals in de Thai keuken, maar het is ook een echt goede keuze voor beginnende theedrinkers: dicht genoeg bij echte thee, maar met een heel verleidelijk aroma. Hij past ook goed bij vis, en dessert, en zelfs bij zwarte chocolade. Mijn moeder is er gek op. In de zomer kan je er een heel leuke ijsthee mee maken. Score 😊😊😊(😊) of 7,5/10.

Meer lekkers vind je hier: https://www.fortnumandmason.com/# en ze serveren een verrukkelijke afternoon tea !!!

Mok-verhalen: Choeur de Lumière

Ik kocht deze mok afgelopen zomer in Bourbourg, het oude Vlaamse Broekburg in Frans Vlaanderen, ooit plaats van een vesting tegen de Noormannen en later van een nonnenklooster voor edelvrouwen uit het graafschap Vlaanderen. Nu is het een wat ingeslapen stadje in een typisch Vlaams polderlandschap.

In de nacht van 25 mei 1940 loosde een brandende Duitse bommenwerper zijn brandstof boven de Sint-Jan-de-Doper-kerk. Het gebouw ging in vlammen op, en met name het koor was zeer zwaar beschadigd doordat de brandende benzine overal door heen was gegaan. Na de oorlog herstelde men alleen de buitenschil  en liet het interieur liet voor wat het was, afgescheiden van de viering en de middenbeuk door een muur, en met aangestampte aarde als vloer.

In 1999 werd Anthony Caro, een Engelse kunstenaar, aangezocht om de ruimte te restaureren, en hij deed dat opmerkelijk mooi. Caro is een modernistische kunstenaar die veel met staal werkt, maar hier combineerde hij dat met een grote witte doopvontstructuur en twee prachtige houten torens (waar je in kan). Het is vaak niet echt my cup of tea , dit soort werken in verroest staal, maar de combinatie van de materialen, het schitterende gebruik van hout en de ruwheid van de zwaar beschadigde zuilen, maken het een belevenis, en best wel de moeite om te zien.

Broekburg

Eén van de zuilen

Nadien kocht ik in de toeristische dienst een mok die ter ere van het kunstwerk gemaakt werd, en die is dan weer wel, letterlijk en figuurlijk, my cup of tea.

Dit bezoek was één van de velen tijdens een week einde augustus toen ik op mijn dooie eentje op zoek ging naar sporen van de graven van Vlaanderen uit de 11de en 12de eeuw in het noorden van Frankrijk. Het weer was de eerste dagen schitterend en stadjes als Lo (nog in Vlaanderen), St-Winoksbergen (Bergues), Cassel en Waten zijn in zo'n zomergloed prachtig, en een mens vraagt zich af wat hij eigenlijk in Italië zoekt... Bovendien plaatsten de graven van Vlaanderen de abdijen waar ze begraven lagen bovenop de heuvels van dit voor de rest platte Vlaamse landschap en alhoewel de gebouwen zo goed als verdwenen zijn, afgebroken tijdens de Franse Revolutie, liggen de heuvels er nog, en het uitzicht is vaak magistraal.

In de nacht van dinsdag op woensdag, toen ik in Cassel in de zeer mooie Chatellerie de Schoebeque sliep keerde het weer dat tot dan toe ronduit zwoel en zuiders warm geweest was, met een knaller van een onweer, gevolgd door gietende regen. En terwijl ik op mijn kamer luisterde naar al dat natuurgeweld bedacht ik dat ik eigenlijk drie dagen door een kunstwerk was gereden: bij zon is heel die streek een Koor van Licht.

St Omaars

PS wie nieuwsgierig is geworden en wat tips wil, laat maar weten !
PS2 ik reisde met een goede waterkoker, een paar flessen Spa en een kleine maar fijne selectie thee. Een aanrader !
PS3 meer info over de omgeving (en een zeer mooie foto van Caro's installatie) http://www.tourisme-gravelines.fr/

Feest !! Sparkling Cold Brews...

Het is feest, maar je drinkt geen alcohol. Het is feest, maar je moet suiker vermijden. Het is feest en het goedkope sinaasappelsap komt je oren uit. Maar moet je daarom droevig zijn ? Neen ! Maar wel spitsvondig, origineel en praktisch. En dit is één van de makkelijkste manieren om dat te doen.

Coldbrew-thee is thee die je zet door hem een nachtje te laten trekken in koud water (in de ijskast). Je kan dat met alle thee, maar niet elke thee is even geschikt. Het meest voor de handliggend zijn uiteraard de specifieke ijsthee blends die je in zakjes koopt, maar weinig mensen weten dat je ook met klassieke thee hele lekkere ijsthee kan maken.

Met de feesten horen daar uiteraard ook bubbels in zodat je mee kan toasten met een champagne-glas. Het drankje moet dan liefst ook parelen (het oog wil ook wat), en ook dat los je heel makkelijk op. Je neemt een literfles bruisend water, een trechter, en je voegt voorzichtig tussen de 8 en de 10 gram thee bij. Het resultaat kan heel snel erg beginnen schuimen, dus je moet misschien een beetje water afgieten op voorhand. Als je thee erin zit, doe je de dop er terug op, twee keer ondersteboven houden zodat de thee wat verdeelt, en dan minstens 8 uur de ijskast. Om de prik te houden giet je dan best recht uit de fles via een filtertje in de champagneglazen. Of je dan nog zoetstof als agavesiroop en versiering met munt of stukjes fruit toevoegt laat ik aan je verbeelding over, maar het is absoluut niet nodig.

Ik probeerde een paar thee's uit.

Jangwon Sencha Bio: Biologische groene thee uit Zuid-Korea. 5.95 euro per 100 gram bij Simon Lévelt. Warm een geslaagde groene thee, maar met deze methode lijkt het alsof je puur oesterwater drinkt. Culinair misschien interessant, maar niet iedereen lust oesters. Best wel bizar, want dit is een pure groene thee. De zilte smaak schijnt van de plantenvariant te komen en vind je ook vaak bij Japanse sencha. 😊😊(😊)

Gyokuro: Schaduwthee uit Japan. 18.9 euro bij Simon Lévelt. De duurste thee van de hele sessie, maar zonder twijfel de lekkerste. Van een hele mooie complexiteit, en met een lichtzoet puntje dat toevoeging van suikers overbodig maakt. Heel lange afdronk wanneer hij een beetje opwarmt, en een plezier om te drinken. Wordt mijn aperitiefje deze kerst. Schaduwthee is thee die wordt geoogst nadat de planten drie weken werden afgeschermd van de zon. Bitterheid maakt plaats voor zoetheid (maar geen spoor van suiker, joepie !), en de thee is duur maar magnifiek. 😊😊😊😊 Koffiesnob's voegen er dingen aan toe 👍: https://dekoffiesnob.wordpress.com/2017/12/11/apero-time-4-jamjam-alternatieven-voor-de-overdaad-aan-alcohol-tijdens-de-feestdagen/ en ook dat is lekker !

Gin Fizz: van bij Onan in  Leuven, in de Parijsstraat, een heerlijke koffieshop die ook zelfgeblende thee's verkoopt. Poging om een cocktail na te doen met een blend van groene sencha thee, stukjes gember, zoethout, zachte munt, citroengras en citroenschil. Goed geblend voor een goed evenwicht, en de intensiteit van de thee laat hem meegaan met eerder stevige en zelfs pikante hapjes. Kan zelfs door naar het voorgerecht...de lange afdronk laat vooral het zoethout naar voren komen, maar de munt houdt de hele zaak fris 😊😊😊

Jasmijnthee: met jasmijnbloesem gearomatiseerde groene thee. Lekker voor wie jasmijnthee lust. Niet echt mijn kopje thee de deze, maar er is wel evenwicht. 😊😊Liefhebbers gaan dit hoger scoren.

Granaatappel Sinaas: een ijsthee-blend van de zeer getalenteerde theeblender Stijn van Schoonlandt. Website www.detheeliefhebber.be maar nog tot eind dit jaar te koop in de pop up Offline in de Diestsestraat in Leuven. Het oog wil ook wat, en dit drankje kleurt een mooie roze-achtig rood, heel mooi bij het parelende. Bevat appel, hibiscusbloesem, gezoete ananas, biet, sinaasappelschil, granaatappel, zonnebloembloesem en saffloer. Lekker fris door de hibiscus, zeer goed gestructureerd en bijzonder complex. Mag zo geserveerd worden in toprestaurants (wishful thinking...). Een echte feestdrank met een lange afdronk. Volgens de echtgenote van de maker één van hun best verkopende. 😊😊😊(😊 )

Ook heel lekker zijn licht geoxideerde oolongs zoals een Bao Zhong, of er naar neigende groene thee als de Stream Enterer van Be Your Tea https://www.beyourtea.eu/, omdat de belletjes de zachte complexiteit naar voor brengen.

Een belangrijke keuze is het water. In tegenstelling tot bij warme thee is de mineraliteit van het water minder belangrijk, maar je moet vooral kiezen rond de belletjes. Ik verkies momenteel flesjes van 80cl van Bru, handig en met fijne belletjes, maar Marie Henriette van Spa is ook goed, Spa rood vind ik wat te (burps) veel parelend.

De inspiratie voor deze blog kwam uit het wonderlijke boekje van Sofie Vercauteren en Kelly Meeus (onze eigenste thee-lerares): Homemade Icetea. 50 verrassende recepten. Heel goed om in huis te hebben, en een heel mooi cadeauke !! En nee, ik heb geen aandelen. Het is dus echt een goed receptenboek om in huis te hebben.